Vannacht ben ik een paar keer wakker gemaakt door de
verpleging die kwam vragen of alles goed met me was en of ik geen gekke dingen
voelde.
Om half 7 werd ik wakker en vroeg ik ze om m’n nek kraag om
te doen zodat ik weer rechtop in bed kon
zitten en stipt om 7 uur stond het ontbijt voor de deur. Van huis had ik wat
cornflakes gekregen en die wilde ik gaan eten met een kommetje melk. Volgens mij was het lang houdbare melk en ik had het nog niet op of het kwam er al weer
uit.
Na een poosje gerust te hebben at ik een beschuitje met jam en een
kiwi. Dat bleef er gelukkig wel in. Ook kreeg ik weer een leuke voorraad
tabletjes. Een verpleegster kwam me helpen wassen en daarna was het rustig
afwachten wat de dag zou brengen.
Er kwam nog een “weekend” internist langs en die begon ook
over het gedoe met de nek kraag. Toen ik vroeg of er vandaag nog behandelingen
gepland stonden zei hij van niet. Mooi, want dan kan ik maandag als mijn eigen
internist, die dan terug is van vakantie, het hebben over APD of X geva.
Ik las wat in mijn boek en keek wat op internet en chatte wat met diverse mensen. Zo fijn om te weten dat zoveel mensen aan me denken.
Aan het eind van de ochtend kwam Tom eventjes langs. Hij
nam mijn wasgoed mee en zou wassen thuis.
Voor de lunch kon ik vandaag kiezen uit bami met saté of
gekookte aardappels met boontjes en rundvlees. Ik koos de laatste en het
smaakte zowaar. Eten is niet echt makkelijk in bed met zo’n kraag maar beetje
bij beetje ging het wel.
Om half 2 kwam de verpleging met een infuus.
V :We gaan uw APD infuus inbrengen mevrouw!
A: Nou dat dacht ik niet. Vanmorgen werd er gezegd dat er
vandaag niets zou gebeuren en nu komen jullie toch met een infuus?
V: Ja daar had de internist van gisteren opdracht voor
gegeven.
A: Ja maar de internist van vanmorgen wist van niks. Ik wil wachten tot maandag op het gesprek met
mijn eigen internist en die paar dagen wachten maakt nu ook niet meer uit.
V: Nou dat is prima, wat u wilt.
’S Middags kwam mijn zus Petra langs met haar kinderen. Ze
hadden een leuke tekening gemaakt en een leuke fruitmand en lekkere paaseitjes
meegenomen. Sebastian was met hun meegekomen. We kletsten over van alles en nog wat en het bezoekuur was
zo om.
Ik deed een dutje en at 's avonds wat brood en een banaan.
's Avonds namen ze heel veel lieve kaartjes mee die per post gekomen waren en Nathalie had lekkere brownie gebakken die we met z'n allen op aten.
Ik ben blij dat ik het verhaal steeds even van mij af kan schrijven en waardeer jullie reacties enorm..
Gelukkig dat het eten de rest van de dag wel "binnen bleef".
BeantwoordenVerwijderenOok wel fijn dat Nathalie lekkere dingen voor je maakt, is toch lief van haar.
Wel lastig dat je van die tegenstrijdige dingen hoort, geen behandelingen, wel behandelingen, maar je "laat het kaas niet van je brood eten", dat is maar goed ook, en je hebt gelijk die ene dag zou ik ook maar wachten tot je eigen internist terug is.
Enne...... blijven schrijven hoor, dat is goed voor je.
Knuf, Yvonne en Rob
Hé Anita, wat een gedoe met de internisten...
BeantwoordenVerwijderenGelukkig heeft de sate je gesmaakt, beter als het eten in de ochtend ;-)
Ha die Anita, weer een dag voorbij en wat zul je blij zijn als je eigen internist morgen weer aanwezig is. Een goed gesprek zal zeker op zijn plaats zijn. Communicatie blijft toch een groot probleem en -ik schreef het al eerder- bij de les blijven is een noodzakelijk kwaad ondanks dat het koppie daar natuurlijk niet naar staat. Krijg je geen anti misselijkheid tabletjes een half uur voor je gaat eten, primparan bijvoorbeeld? Weet niet of ik het goed schrijf, of ben je daar nog niet aan toe? Als het niet nodig is niet doen, want je schreef dat je toch later door de dag heen redelijk goed hebt gegeten. Goed, tot morgen maar weer. Ik kijk 's morgens direct even op je blog of je wat geschreven hebt. We zitten een uurtje vroeger in Portugal dan in Nederland, dus niet denken dat ik een lekkere lange uitslaper ben;o). Hartelijke groeten maar van de Hovinghjes
BeantwoordenVerwijderenAls je zo lang op vakantie bent heb je geen behoefte aan uitslapen toch, hihi.
VerwijderenIk krijg inmiddels anti misselijkheid tabletjes.
Goed van jou dat je alles zo scherp in de gaten houdt. Voor je het weet zit je aan een behandeling vast waar je eigenlijk niet achterstaat. Die twee dagen zullen inderdaad niet zo'n verschil maken. Belangrijk is dat je er vertrouwen in hebt.
BeantwoordenVerwijderenWat een gedoe zeg, die communicatie, grr.... Gelukkig kon je de rest van de dag wel redelijk eten. En wil even zeggen dat ik ook ontzettend knap van je vindt dat je deze blog bijhoudt. Het is natuurlijk fijn om het van je "af te schrijven" maar toch, je moet het toch maar even doen.
BeantwoordenVerwijderenNu wachten op nieuws maandag. Sterkte weer!
Wat ontzettend knap van je om een blog bij te houden. Ik heb echt met verbazing en afschuw gelezen wat er in zo'n korte tijd allemaal op jou (en je fijne gezin) is afgekomen. Het is absoluut een horrorfilm waar jij de hoofdrol in speelt. Fijn dat morgen jouw eigen internist er weer is. Dat voelt denk ik toch een stuk vertrouwelijker. Ik wens je ontzettend veel kracht toe en ik blijf je updates volgen. Bizarre omschakeling van het vakantieblog. Hou je taai Anita. Veel liefs X
BeantwoordenVerwijderenJeetje Anita, ik ben me werkelijk rot geschrokken, eerst je bericht op Facebook, en nu dan je blog, (ik heb het blogadres van Sonja) ik zit gewoon met tranen in mijn ogen en begrijp jullie onmacht, wat een sneltreinvaart met ellende.
BeantwoordenVerwijderenWat goed dat je ook alles van je af kan schrijven.
Ik kan me heel goed voorstellen dat je helemaal gek wordt van dat liggen en amper bewegen en al helemaal van al dat door en om elkaar heen gehannes van het ziekenhuis personeel.
Hou je taai, en vooral heel veel sterkte van jullie allemaal !