De hectiek van al het gedoe in het ziekenhuis is voorbij en thuis probeer ik zo goed en zo kwaad als het gaat de draad weer een beetje op te pakken en alles te laten bezinken.
's Morgens start ik rustig op met het ontbijt en mijn tabletjes waarvan ik inmiddels wat medicijnen aan het afbouwen ben.
De kuur van Dexamethason tegen het wondvocht is bijna voorbij. Ik gebruik nog wel Paracetamol tegen de pijn, want de uitstralingspijn in mijn rug is soms goed aanwezig.
Gelukkig heb ik geen last van uitvalverschijnselen en merk ik alleen dat ik onder mijn voeten vaker het slaperige gevoel hebt wat je wel eens hebt als je met je benen over elkaar gezeten hebt of zo.
Mijn smaak is de laatste tijd ook iets veranderd, alles heeft een beetje vettige bijsmaak, heel vreemd. Hopelijk wordt dit snel weer beter maar het weerhoudt me er niet van om gewoon thuis met alles mee te eten en van Nathalie's nieuwe creaties te proeven.
Ook merk ik dat ik slechter begin te zien, dit zal vast ook een bijwerking zijn van het een of andere medicijn en hopelijk verbetert dit ook op den duur.
De eerstvolgende afspraak is komende week met de internist dokter Laterveer.
Iedere dag komen er met de post nog kaartjes binnen en ook via de mail en Facebook krijg ik regelmatig lieve berichtjes toegestuurd. Het doet me heel erg goed dat er zoveel mensen met ons meeleven.
Daarnaast krijg ik regelmatig bezoekjes van vrienden en kennissen wat erg gezellig is.
Voor iedereen thuis heeft het hele gebeuren er natuurlijk behoorlijk op ingehakt en Tom is vooral in het begin vaak bij me thuis gebleven om me te ondersteunen. Op zijn werk leeft iedereen erg mee, wat ontzettend lief is.
Sebastian heeft ook een paar keer op werk aangegeven dat het niet ging en kwam dan verdrietig thuis. Maar ik vind het wel stoer van hem dat hij het kan uiten.
Samen met z'n lieve vriendin Hannelore kan hij er gelukkig over praten en lekker gek doen met haar. Daarnaast hij een leuke vriendengroep om lekker mee te gamen.
De studie farmacie van Nathalie is behoorlijk pittig en ook zij heeft een hele moeilijke periode doorgemaakt waarbij ze 's morgens rond half 7 de deur uitging en 's avonds laat in tranen thuiskwam en het niet meer zag zitten. Maar opgeven wil ze niet, ze moet nog ongeveer 9 weken hard bikkelen en we hebben met haar overlegd dat ze haar bijbaantje op zaterdag maar op moet geven. We kunnen dan samen lekker shoppen en ons bezig houden met onze hobby, kokkerellen en nieuwe recepten uitproberen.
Ik ben echt blij dat we zo'n hechte familie hebben en heerlijk onszelf kunnen zijn bij elkaar, samen lachen, samen huilen en alles delen.
Een hele poos geleden hebben we al geregeld dat zij komende zomer voor 7 weken naar Costa Rica gaat om daar in een hotel stage te lopen en daarnaast een cursus Spaans te volgen. Dit is al jaren haar grote droom en heeft totaal niets met haar huidige studie farmacie te maken. Ik hoop van harte dat deze unieke gelegenheid haar veel plezier zal geven. Het is wel een hele onderneming in haar uppie naar de andere kant van de wereld maar het lijkt me geweldig voor haar en echt een unieke kans die ze echt moet aangrijpen.
Als het even kan lijkt het me super om haar samen met Tom aan het eind van die stageperiode op te zoeken zodat we met elkaar wat mooie uitstapjes kunnen gaan maken in dat prachtige land.
Verder ben ik natuurlijk aan huis gebonden, ik maak kleine wandelingetjes in de buurt maar fietsen of zelf autorijden gaat niet. Afgelopen weekend ben ik even mee de stad in geweest voor wat boodschapjes en het was lekker om er even uit te zijn.
Op mijn werk is er een tijdelijke vervangster gekomen die mijn werk doet. Ze is al een paar keer bij me thuis langs geweest en verder proberen we via de mail een en ander te regelen.
Wat erg fijn is dat we een huishoudelijke hulp gevonden hebben die iedere week het huis aan kant zal maken. Dat is wel een hele opluchting, want hoewel Tom en de kinderen veel doen in huis, blijven er toch klusjes liggen en als ze dan thuis zijn kunnen ze ook vrij zijn.
Het lukt me wel om wassen te draaien en op te ruimen en wat te strijken maar stofzuigen, schoonmaken en ander huishoudelijk werk is echt te zwaar.
Iedere middag probeer ik een uurtje op bed te liggen om mijn rug te ontlasten en uit te rusten.
Gelukkig vind ik het leuk om met wat administratie bezig te zijn en op internet ben ik bezig met vakantieforums over Orlando/Florida en ons foodblog.
De verveling heeft nog niet toegeslagen :) en gelukkig is de winter ook voorbij!
Nou dat zijn toch wel positieve berichten gelukkig. Je ziet maar weer een hechte familie doet je toch een hoop goed. Nu het mooie weer vandaag erbij, geniet lekker van het zonnetje.
BeantwoordenVerwijderenFijn dat je ook een hh hulp hebt gevonden, kun je even wat gas terug nemen en is ook weer een zorg minder.
Leuk voor Nathalie naar Costa Rica, is toch een heel avontuur, je zult haar best wel missen dan, maar gelukkig is er "skype, facetime".
Blijf bezig met je foodblog, vakantie forums en lekker koken met Nathalie, dat is een goede afleiding.
Knuf van ons!
Gr.Yvonne en Rob
Gelukkig kun je de draad weer een beetje oppakken zo goed en kwaad als het gaat.
BeantwoordenVerwijderenEen middag dutje zal helpen met het herstellen, pijn vreet enorm aan je energie..
Hopelijk komt je zicht weer wat terug!!
Knuffels van ons!!
Rick & Mandy
Wat ontzettend fijn dat je toch zulke lieve mensen om je heen hebt. Goed dat zij veel steun en begrip krijgen op werk/studie. Ben blij voor je dat je niet al te veel bijwerkingen hebt. Wat een mooie plannen zeg van Nathalie, en dat zou super zijn als jullie daar heen kunnen gaan, dat zou ook een mooi lichtpuntje zijn om naar uit te kijken. En heerlijk dat je een huishoudelijke hulp hebt gevonden, dat ontlast jullie allemaal. Succes komende week met de afspraak met de internist! Dikke knuffel ook van mij :-)
BeantwoordenVerwijderenWat fijn dat het wel met je gaat. Het zal niet makkelijk zijn om zoveel dingen los te moeten laten. Maar gelukkig vind je nog wel voldoende afleiding om je bezig te houden. En wat je zegt de winter is voorbij. Laten we hopen op een mooie lente.
BeantwoordenVerwijderenWat fijn dat je thuis weer een beetje de draad hebt weten op te pakken en dat jullie veel steun aan elkaar hebben. Mooie droom van Nathalie om naar Costa Rica te gaan! Ik duim voor je, dat jullie inderdaad erheen kunnen reizen en samen nog wat mooie plekken kunnen bezoeken.
BeantwoordenVerwijderenLiefs en een dikke knuffel van Aggie
Goed om te lezen dat je weer een heel klein beetje je draai gaat vinden en dat er hulp gevonden is. Leuk voor Nathalie om in een hotel aan de andere kant van de wereld haar droom te verwezenlijken. Ik hoop echt voor jullie allemaal dat je aan het eind van die periode ook die kant op kan, we gaan duimen.
BeantwoordenVerwijderenGr. Ronald
Wat zijn jullie toch een warm gezin. Die kinderen van jullie zijn bikkels. Ik geef het je te doen naast een zware studie nog eens te moeten dealen met de ellende die jullie treft. En wat goed om je te focussen om naar Costa Rica te kunnen. Dus laat de huishouding inderdaad maar aan een ander over zodat jij je helemaal aan je herstel kunt wijten.
BeantwoordenVerwijderenHey Anita!! Ik kan me voorstellen dat zo'n bezige bij als jij je flink gaat vervelen op den duur. Maar het weer wordt steeds beter dus kun je ook lekker naar buiten en een beetje genieten van de zon. Neem inderdaad je rust en goed dat jullie hulp gevonden hebben voor de huishouding. Dan kun jij lekker met je dochter koken en bloggen over jullie hobby!! Wat een avontuur staat Nathalie te wachten zeg.......dat vind ik altijd erg knap. Het zal voor jullie even wennen zijn maar we duimen dat jullie haar kunnen gaan opzoeken en samen kunnen genieten van een prachtig land.
BeantwoordenVerwijderenLiefs en een knuffel,
Saskia
Wat heerlijk dat jullie elkaar zo kunnen ondersteunen met een lach en een traan, wat bof je dan met zo'n heerlijk gezin!
BeantwoordenVerwijderenZeker zwaar voor een ieder om je heen die net als jij met die hulpeloosheid moet dealen, ik neem mijn petje af voor jullie...
Wat een geweldige plek voor Nathalie om stage te gaan lopen, en inderdaad niet om de hoek, maar ook weer een heerlijk vooruitzicht om haar dan dan te gaan bezoeken.
Wat goed ook dat je hulp voor je huis hebt geregeld, kun jij je stortten op het herstellen van je lichaam :)
Ha die Anita, lees net je blog met de laatste aanvulling. Wat komt er toch veel neer op alle schouders, jij, je man, de kinderen en toch gaat het leven gewoon door. Je kunt je dat eigenlijk niet voorstellen, maar o zo begrijpelijk. Goed dat iedereen zich laat leiden door tranen, het even niet kunnen/willen werken, gewoon je ding doen en...... altijd plannen hebben en blijven maken. Chapeau. Zoals je weet zijn we weer thuis en je voelt hem al aankomen. Ik wil je -niet komende week- maar de eerste week in april een keertje opzoeken. Zou je wel via een pb-tje op[ FB je adres kunnen doorgeven, tja of je moet niet willen dat ik kom. Kan me goed voorstellen hahahahahahahahaha. We maken dan een afspraak. Suc6 de komende week bij Laterveer, ik houd je blog wel weer in de gaten. HG Paula
BeantwoordenVerwijderenHoi Anita, valt niet mee om je draai te vinden denk ik. Ook dingen uit handen geven lijkt me moeilijk. Goed dat je je rust pakt.
BeantwoordenVerwijderengroetjes,
Hannie