3e bestraling

Op het luchtbed heb ik ook niet heel lekker geslapen, mijn onderrug deed onwijs veel pijn en draaien lukte me niet. Het bed werd niet comfortabel warm. Op een gegeven moment voelde ik dat mijn handen sliepen net of je erop gelegen had maar dat was niet zo. Ook mijn voet sliep een poosje. Ik moet goed in de gaten houden of er geen uitval verschijnselen zijn en moet dit melden aan de verpleging. Door de bestraling ontstaat er wondvocht en dit kan tegen het ruggenmerg aan gaan duwen wat uitval tot gevolg heeft. Hier kun je dan Dexomethason voor krijgen, een zware vorm van prednison.

Wat een genot was het om in de stoel aan het tafeltje te ontbijten en daarna zelf te douchen.

Tom was er al weer om half 9 en dr. Laterveer was er niet veel later. Hij vertelde dat het goed was dat ik al met de Tamoxifen, de hormoontherapie begonnen was. Dit heb ik van 2004 tot en met 2009 ook 5 jaar geslikt.  Pas na ongeveer 2 maanden kunnen ze als ze de tumorwaardes meten zien of de bestraling en hormoontherapie aanslaan. We hebben uitgebreid gepraat over APD en volgens hem hebben ze in dit ziekenhuis en Zwolle goede resultaten met APD. Xgeva wordt vooral gebruikt voor mensen die nierproblemen hebben. Het was absoluut geen geldkwestie want zou het beter voor me zijn dan zou hij het direct voorschrijven maar APD is een prima botversterker in mijn geval.

Vandaag zou er al begonnen worden met het 1^e infuus en daarna moet dit iedere maand gebeuren voor de eerste 2 jaar en vanaf het 3^e jaar eens per 3 maanden. Zo blij dat hij al over jaren praat. Er zijn vrouwen, vertelde hij, die al 10-15 jaar verlenging hebben gekregen. Natuurlijk kan hij geen garantie geven maar van zulke berichten worden we heel blij.

Wel moet ik voorlopig de nek kraag dragen totdat ze echt kunnen zien dat het bot sterker is geworden in mijn nek en dan praat hij over maanden.

Als alles goed blijft gaan mag ik vrijdag naar huis, daar kijken we allemaal heel erg naar uit.

Om 10.15 uur stonden er al 2 ambulance dames in mijn kamer om me naar Zwolle te brengen en Tom reed weer mee. Ze reden heel voorzichtig en ook over drempels ging het heel rustig. Omdat we met een brancard bij de wachtkamer aankwamen kregen we voorrang en het neerleggen en bestralen was zo gepiept. Vervolgens hadden we nog een gesprek met dokter Zwanenburg, de radiotherapeute. Ze vond het fijn dat ik het zo goed deed en was blij voor me dat ik nog geen last had van verbrandingsverschijnselen in mijn slokdarm. Zij adviseerde ook om Dexamethason te gebruiken toen ik het meldde van het slaperige gevoel. Van dit goedje zou je hyper kunnen worden.
De bestraling en Tamoxifen gaan hard in gevecht tegen de kankercelletjes zei ze (ik vind hooligans een beter woord) en intussen worden er hopelijk veel nieuwe cellen aangemaakt.
Volgende week dinsdag heb ik een telefonische afspraak met haar.

De terugweg ging ook voorspoedig en ik was om half 12 al weer terug op de kamer. Gelukkig op tijd voor het eten, haha.

Vandaag kreeg ik een runderburger, bloemkool, aardappels en advocaat vla waar ik partjes mandarijn doorheen roerde.

Na het eten kwam de verpleegster met mijn danspartner (zo noem ik zo’n infuus aan een paal) om het infuus aan te brengen. Dit gaat bij mij niet makkelijk en 10 jaar terug met de chemo lieten ze iedere keer de anesthesist komen om het bij me in te brengen. Maar gelukkig vond ze, na een poosje op mijn hand geslagen te hebben, toch een dunne ader en werd ik aangesloten.

Dit zou van 13 uur tot 17 uur duren. Ik lag heerlijk op bed, inmiddels weer mijn oude bed terug omdat ik er toch uit mag, en deed een hele poos mijn ogen dicht.

’s Middags kwamen Tom met zijn moeder en zijn broer Han op bezoek. Ma vond het heerlijk dat ze me nu kon zien want ze was heel erg geschrokken net als zoveel andere mensen. Ze krijgt van haar buurvrouw de uitgeprinte versie van mijn blog zodat ze op de hoogte blijft. Het is zo fijn om al die kaartjes en berichtjes te krijgen en te weten dat er zoveel mensen met me meeleven. Helaas heeft mijn eigen moeder Alzheimer en woont ze in een woongemeenschap met demente bejaarden. Tot haar dringt het allemaal niet zo door.
Er werd van de seniora’s van de golfclub een mooie bos bloemen bezorgd.

Uiteindelijk was het infuus pas om kwart over vijf klaar en moest het daarna nog een kwartier met zoutoplossing doorlopen. Wat een zit.

Ik at wat boterhammetjes en ging internetten. Het lijkt nu steeds meer op een hotel; een natje en een droogje, een bed, een badkamer en verzorging. Als ik voor vakanties een hotel boek vraag ik als voorkeur altijd; highest floor and away from elevator. Nou dat is hier ook gelukt, de 6e verdieping en aan het eind van de gang.

Je moet alleen dat hele pretpakket aan pillen wegdenken:

’s morgens Paracetamol, Nexium; een maagzuur remmer, Tamoxifen en Metoclopramide (tegen misselijkheid) en vies drankje voor de stoelgang

’s middags Paracetamol en evt. Metoclopramide

’s avonds Paracetamol, Metoclopramide en Dexamethason

en tenslotte voor  het slapen gaan Paracetamol. Lipitor (cholesterol) en een trombose injectie.

(O)ma en Han waren met Tom mee naar huis gegaan omdat ze de kinderen wilden zien en aten daar mee. ’s Avonds had ik dus een kamer vol bezoek en brachten ze ook nog heel veel beterschapskaarten mee.