Naar het ziekenhuis in Florida

Omdat ik thuis al heel lang last had van een droge hoest en dit op vakantie eigenlijk steeds maar erger werd hebben Tom en ik besloten om toch maar even langs een arts te gaan voor een check-up.
's Nachts deed ik amper een oog meer dicht door het vele hoesten en piepende geluiden die uit mijn borst omhoog kwamen.
Ik begon op een gegeven moment ook veel slijm op te geven en kreeg hierdoor een zere keel. Dit was erg vermoeiend en omdat we graag wilden weten waardoor dit nu kwam zijn we zondag 21 december samen met Nathalie naar de ER van het ziekenhuis gereden waar we direct geholpen werden.
Eerst belde Tom vanuit huis naar de SOS dienst in Nederland om te melden dat we naar het ziekenhuis wilden. Hij kreeg een referentienummer en er werd verteld naar welk ziekenhuis we konden toe gaan, dit was het Heart of Florida Regional Medical Center in Davenport.
Bij de balie moest ik mijn persoonsgegevens invullen en toen de mevrouw zag dat wij uit Nederland kwamen zei ze direct dat ze zo'n groot fan was van André Rieu. Ze had al z'n cd's en vond zijn optreden onlangs in Maastricht zo mooi.
Ik kreeg een onderzoekskamer toegewezen met een bed en na allerlei vragen te hebben beantwoord over o.a. medicijngebruik en ziekenhuishistorie werd mijn bloeddruk gemeten en werden er buisjes bloed afgenomen.
Ik kreeg een plastic buis met zuurstof in mijn neus en moest via een inhaler een poos inademen.

Als je onderzocht wordt in Amerika doen ze dit gelijk goed en ik kreeg een E.C.G. en later een X-ray van mijn longen.
Met een stokje namen ze een monster uit mijn neus om te kijken of ik griep had.
Na een hele poos kwam de arts vertellen dat ik geen vocht achter de longen had, geen griep en dat het ook geen longontsteking was maar  bronchitis. Ik zou daar allerlei medicijnen voor mee krijgen waaronder antibiotica, Prednison en hoesttabletten om de slijm op te lossen.
Maar ik moest eerst nog een uur in het ziekenhuis blijven omdat ze nu alvast antibiotica via een infuus gingen toedienen.
Tom belde intussen met onze verzekeringsmaatschappij in Nederland die de Amerikaanse verzekeringsmaatschappij ging bellen om een en ander financieel af te wikkelen. De rekening was niet mis en gelukkig hoefden we niets vooraf zelf te betalen.
Ik ben wel heel opgelucht dat ik nu weet wat het is en hoop dat alles nu snel verbeterd.
Helaas vanwege de antibiotica even geen Happy Hour voor mij maar dat is niet zo erg, als het maar over gaat.

Uitslag MRI van 1 december

Op maandag 1 december kreeg ik opnieuw een MRI van mijn rug en nek en heb ik mijn bloed laten onderzoeken.
Ik was blij dat het achter de rug was, want wat een rot herrie geeft zo'n MRI en je wordt er ook wat claustrofobisch van.
Bloedprikken is niet mijn favoriete hobby en als de verpleegster dan zegt, "oh, u bent moeilijk te prikken zeg", word ik al helemaal niet blij. Ik was opgelucht dat het toch lukte om 3 buisjes bloed te vullen.
Eerst was de vervolgafspraak bij de specialist gepland op donderdag 11 december om half 5 's middags maar dat vond ik wel spannend zo vlak voor de vakantie. Gelukkig kon ik het verzetten naar vandaag, dinsdag 9 december.

De toediening van X-Geva is een week naar voren geplaatst, dus i.p.v. om de 4 weken, nu één keer na 3 weken. Zodoende hoef ik de injectie niet zelf mee te nemen naar Amerika want ze kunnen best wel moeilijk doen over vloeistof met naalden. Dit scheelt een hoop rompslomp want het medicijn moet ook gekoeld blijven tijdens de reis.
Ik krijg nu de injectie thuis ingespoten de dag voor vertrek en zodra ik thuis ben direct de volgende.

Wat erg bizar is dat ik in februari 2004 te horen kreeg dat ik borstkanker had en mijn moeder in dat zelfde jaar in september. Na haar operatie hoefde zij geen extra behandelingen.
Zoals jullie weten heb ik dit jaar in februari het slechte nieuws te horen gekregen en nu is er onlangs geconstateerd dat mijn moeder uitzaaiingen heeft in haar oksel, heup en stuitje. Echt ongelooflijk.

Het was enorm druk in het ziekenhuis en we moesten een poos wachten tot we aan de beurt waren. Voor ons waren er 2 koppels die geen goed nieuws te horen hadden gekregen, akelig om te zien. Wat wel fijn is dat de arts ruim de tijd voor je neemt en alles duidelijk uitlegt. Dan maar wat langer wachten.
De uitslag van de bloedtest gaf aan dat de tumorwaarden ietsje gestegen zijn van 6.8 naar 7.6.
Er was in de metastasen van wervels C 2, 3, 5 en 7 lichte activiteit te zien en dat kan duiden op groeien. Door de groei verdringt de metastase het normale botweefsel en interfereert dus met de stevigheid van het bot.
Hij vroeg steeds naar mijn pijnklachten maar die zijn niet verergert en ook zonder de halskraag is de pijn niet toegenomen.
De arts wil weer een botscan (skeletscintigrafie) laten maken om daarna te overleggen met de radiotherapeut.

De laatste tijd ben ik erg snel buiten adem bij inspanning (trap lopen of wandelen) en heb al een hele poos een nare kriebelhoest. Voor de zekerheid wil hij dan ook röntgenfoto's laten maken van mijn longen plus een echo van mijn lever. Mocht er inderdaad groei plaatsvinden dan kan ik overgaan op andere medicijnen, bijvoorbeeld hormoontherapie met een soort chemo of anders een chemobehandeling. Daar moet ik nog maar even niet aan denken.

Onlangs las ik een heel herkenbaar verhaal op "borstkankervragen" zie link waarin ze schreef dat het iedere keer weer spannend is. De tijd is je beste vriend.

De volgende afspraken staan gepland voor half januari maar we gaan nu eerst een aantal weken genieten van elkaar, lekker eten, zwemmen, relaxen in de jacuzzi en de kerstsfeer met mooi weer. Waarschijnlijk zal het hoesten in een warmer klimaat ook een stuk minder worden.
De arts gaf aan dat de medische zorg in Florida heel goed is dus daar hoeven we niet over in te zitten. Als we maar voldoende verzekerd zijn want eventuele ziekenhuis kosten zijn erg hoog.

Fijne feestdagen allemaal.