Update 26 maart

Vandaag hadden we een afspraak met de internist, dokter Laterveer. Deze man neemt echt de tijd voor je en is oprecht geïnteresseerd.
De lage rugpijn is bekend en komt door slijtage van de wervels. De pijn in mijn ribben moest ik goed in de gaten houden en mochten de klachten verergeren dan moet ik direct aan de bel trekken.
Hij vroeg of ik pijnstillers gebruikte en momenteel gebruik ik alleen Paracetamol. Ik heb een tas vol zwaardere medicatie, waaronder Tramadol en Diclofenac,  maar ik zie het niet zitten om met een hoofd vol watten rond te lopen en ben het liefst helder in mijn hoofd. Ik heb best een hoge pijngrens en kan dit nog wel aan.
Hij was blij dat er verder geen uitvalverschijnselen meer geweest waren en voor de rest is het nu een kwestie van tijd. Net als bij een beenbreuk heeft ook dit tijd nodig om te helen.
Verder is het de vraag; slaat de hormoontherapie aan?
Slaat de botversterker aan?
Over 3 maanden heb ik een nieuwe afspraak bij hem en worden de bloedwaarden bekeken.
Voor een botscan is het dan nog te vroeg, dat zou pas over 6 maanden of zo misschien resultaat opleveren.

Hij laat het aan de orthopeed over om te beslissen over mijn nekkraag en heeft geen idee hoe dit zal lopen. Vanuit mijn nek zelf heb ik gelukkig geen pijnklachten.
Toen ik zei dat ik erg op zag tegen het prikken voor het infuus volgende week antwoordde hij dat we misschien toch een injectie gaan overwegen. Hij heeft in ieder geval wel voor dinsdag een echo methode geregeld waarmee ze beter een ader kunnen vinden om me te prikken.

Mijn volgende afspraak bij de internist is dus over 3 maanden maar zodra ik ook maar enigszins andere pijnklachten krijg of kortademig wordt, moet ik direct een afspraak maken.

Omdat we toch in het ziekenhuis waren liepen we even langs de instrumentenmaker want de hoesjes voor in de nekkraag zouden een week geleden al opgestuurd worden en hebben we nog steeds niet ontvangen. Als ze er binnen een week nog niet zijn moesten we bellen.

Nathalie is deze week een paar daagjes vrij van college en we hebben lekker even gewinkeld. Ze is alleen niet gewend in een slakkentempo te lopen en ze moet wel arm in arm met haar oude moeder maar het was wel gezellig.
Het is wel even wennen dat mensen je aanstaren omdat je met een kraag om loopt en bekenden die je tegenkomt zie je schrikken.
Na al het wandelen had ik wel extra pijn in mijn rug en ging thuis even rusten op bed.

De afgelopen week hebben we veel met Amerika gebeld want we hebben helaas moeten besluiten onze villa Waterlily Orlando te verkopen.

Sweet memories

We hadden de verwachting dat mede door het enorme aanbod van villa's op de woningmarkt in Orlando de verkoop nog wel eens een poos zou kunnen gaan duren. Maar tot onze verbazing is onze villa heel snel verkocht en hebben we inmiddels al onze gasten ingelicht .
Vier jaar lang hebben we ontzettend genoten van ons stulpje en heel veel fantastische herinneringen gemaakt. Als we toen al wisten wat we nu weten was het afscheid ook vast dubbel zo zwaar geweest.
Ik vond het altijd ontzettend leuk om me met de boekingen bezig te houden en contacten te onderhouden met onze huurders, waarvan er nu een aantal goede vrienden zijn geworden.
Het is ontzettend spijtig dat we onze American Dream hebben moeten opgeven maar hopelijk kunnen we in de toekomst nog wel eens vakantie vieren in Florida en zullen ook wij op zoek gaan naar een voor ons geschikte villa.


Het was dus mede hierdoor een extra spannende periode en hopelijk komt er nu weer wat rust in de tent.
Om de verkoop te vieren zijn we gisteravond lekker met z'n viertjes uit eten geweest bij Itoshii, een sushi restaurant waar je onbeperkt kunt eten. 

Ook uit eten gaan vind ik weer een hele overwinning op zich, maar lekker genieten met elkaar is het voornaamste.