De nek kraag story

Wat word ik dat bed zat , ik zou er zo graag even uit willen. Voel me een beetje gevangen en wil lopen.

Het ontbijt kwam al weer om 7 uur maar het smaakte me niet, ik had weinig trek en eigenlijk meer dorst. De verpleging hield me met wassen en aankleden. Best wel een grens die je over moet.

De arts deed z’n rondje en was er om half 10. Vanaf vandaag kan ik al beginnen met Tamoxifen, de hormoontherapie. Pas na een aantal maanden zal blijken of dit aanslaat.

Morgen willen ze gaan beginnen met APD injecties en als het goed is mag ik begin volgende week naar huis.

Er werd me al snel verteld dat de instrumentenmaker niet zou komen uit Zwolle vanmorgen maar dat het daar geregeld zou worden. De verpleging had opdracht gekregen mij de nekkraag om te doen want ik mocht zo weinig mogelijk met mijn nek bewegen. Wat een vreselijk onding, het zat strak en je kunt inderdaad amper bewegen.

Het menu vandaag bestond uit lekkerbekje met koude blokjes gebakken aardappels en groentenmix. Het toetje smaakte naar make-up. Het at al moeilijk met die nekkraag maar het smaakte me ook niet. Om 13 uur zou de ambulance me ophalen en vlak voor tijd kwam er een man van orthopedie om te kijken naar mijn nekkraag. Hij kwam niets aanmeten en vond mijn kraag wel  goed. Er kan eventueel een stuk aangezet worden maar dat moest besteld worden en duurde een tijdje. Hij wist verder niets van een corset aanmeten. Ongelooflijk de communicatie verloopt niet echt soepel.

Tom en Nathalie waren vanmorgen al even langs geweest omdat ze dachten dat de instrumentenmaker er zou zijn en nu kwamen ze weer om mee te gaan met de ambulance. Nathalie zat  bij mij achterin en Tom reed er in de auto achter aan. Ik werd op een brancard getild en daarna reden we met een noodvaart naar het ziekenhuis in Zwolle. Op een gegeven moment reden we 140 km zei Tom.
In de ambulance lig je achteruit en daar kan ik heel slecht tegen, het leek wel een kermisattractie.

In het ziekenhuis werd ik overgelegd op een bed en kregen we een gesprek met de radiotherapeut dokter Zwanenburg. Ze legde alles heel goed uit en liet ons de foto;s van de MRI zien en dat was best heftig.

Ik werd naar de behandelkamer gebracht en daar gingen ze uitmeten waar de bestraling moest gebeuren. Ze tekenden dit op mijn lijf uit met stift. Daarna gingen ze de bestraling exact instellen. Van de arts kreeg ik een compliment dat ik zo goed stil kon liggen. Ik doe de laatste tijd niet anders.
We moesten ongeveer een uurtje wachten tot ze klaar waren en met de bestraling  konden beginnen. Ik werd helemaal goed in positie gebracht en daarna bestraald. Dit duurde maar 2 minuten. Tom en Nathalie mochten meekijken. Er was kans dat ik misselijk zou worden van de bestraling en kreeg hiervoor tabletjes.  Volgende week krijg ik nog 4x een bestraling en dan is dit al klaar. 
Dit betekent wel dat ik in ieder geval tot donderdag nog in het ziekenhuis moet blijven en van daar uit heen en weer gebracht wordt met de ambulance. 

Daarna kwam de ambulance me weer ophalen en terugbrengen . Ik was doodmoe toen ik weer in mijn bed in het ziekenhuis lag.

Tom vertelde de verpleging dat we er op staan om zo spoedig mogelijk een gesprek te hebben met een orthopeed om te horen hoe het nu precies zit. In Zwolle werd er niets aangemeten o.i.d. dus nu willen we wel weten waar we aan toe zijn.

De boterhammen van het avondeten smaakten met ook niet en ik ging even lekker een dutje doen tot Sebastian om half 7 kwam.  Hij schrok ervan om mij te zien met de kraag en de tekeningen.

Later kwamen Hannelore en  Tom en Nathalie. Zij hadden een pyjama voor me gekocht. We kletsten even maar ik was het behoorlijk zat.
Vlak voor het slapen gaan werd ik weer misselijk en moest overgeven. Ik had ook even tintelingen gehad in mijn rechterarm en dit kan duiden op reactie van het bestralen met uitval tot gevolg. Daar tegen zou ik dan weer Prednison kunnen krijgen. Gelukkig ging het snel over en kwam niet terug. Ik ging vroeg slapen en werd 's nachts een paar keer wakker gemaakt door de verpleging die kwam vragen of alles goed met me was en er geen rare dingen gebeurden. De nekkraag mocht ik gelukkig af met slapen als ik plat in bed bleef liggen. Op mijn zij lig ik toch niet lekker dus dat was erg fijn.