De eerste dagen na de chemo, wat een ellende

Gelukkig werd ik woensdag niet misselijk van de chemo, wat een opluchting.
Nadat ik 's middags heerlijk geslapen had, at ik 's avonds gewoon mee met de avondmaaltijd en het smaakte me nog goed.
Wel had ik hoofdpijn en ging ik 's avonds op tijd naar bed. Mijn hand waar ik geprikt was, was goed blauw geworden.

De verpleegkundige had me al gewaarschuwd dat ik waarschijnlijk blozende wangen zou krijgen door de behandeling en ik zag er de volgende morgen behoorlijk rood uit, maar had geen koorts.
Tijdens het ontbijt merkte ik dat mijn smaak al aan het veranderen was, alles proefde heel vlak. Net of ik verkouden was. Maar ik moet goed toch goed blijven eten om vooral niet af te vallen.
Op een website had ik gelezen over een mondgel die je kon gebruiken na het tandenpoetsen om te voorkomen dat je blaren of irritatie in je mond zou krijgen en dit middel had ik online besteld. Baat het niet dan schaadt het niet.

Mijn ogen voelden droog aan en ook mijn huid moet ik goed insmeren na het douchen want die wordt ook al droger.

De chemo had nu wel invloed op mijn gewrichten en vooral mijn heupgewricht was pijnlijk. Later begon de pijn ook door te trekken naar mijn ellebogen en knieën, een zeer vervelend gevoel en daardoor werd ik enorm stijf met lopen. Traplopen was hierdoor niet zo makkelijk.
Het hoesten en slijm opgeven lijkt wat minder te worden maar de benauwdheid is nog niet weg.

Bij een kapsalon in Meppel maakte ik een afspraak om een nieuw haarwerk aan te meten en daar konden we vrijdagavond al terecht. 11 jaar geleden na de chemo was ik daar ook geweest en had toen een haarwerk uitgezocht. 
We zochten nu alvast 8 verschillende kapsels uit die hij op maat zou maken in mijn gewenste haarkleur en zodra ik mijn haar verlies kan ik langskomen om ze te passen en eventueel bij te laten knippen. 

Ik nam wel alvast een soort mutsje mee die ik in huis kan dragen als ik geen zin heb in de pruik.

Toen ik in het weekend mijn haar waste merkte ik al dat ik haar begon te verliezen. Dat is echt snel.

Omdat iedereen zo blij was dat ik me goed voelde, wilden Sebastian en Hannelore, Tom en mij graag verwennen en namen ons zaterdag mee naar restaurant De Vlindertuin in Zuid-Laren waar we ontzettend genoten hebben van een 5 gangen diner. Wij vonden het gezellig als Nathalie mee zou gaan en we zijn dus lekker met ons vijfjes wezen eten. Kon zij ook voor Bob spelen, hihi.

Het diner smaakte ontzettend goed.

Na het tandenpoetsen werd ik vreselijk beroerd en ging het hartstikke mis en moest ik de hele nacht overgeven.
Ik heb heel slecht geslapen en de volgende dag voelde ik me strontziek. Ik heb de hele dag op bed gelegen en hield niets binnen. De hooligan cellen waren vol in de aanval gegaan.
Zondag was een vreselijke dag en ook de nacht en maandag deed ik niets anders dan overgeven en lag als een ziek vogeltje in bed.
Mijn middel deed pijn van het vele overgeven en zelfs water of een kopje thee hield ik niet binnen.
Mijn mond was enorm geïrriteerd en zat vol met plekjes.
Dinsdagmorgen 3 maart besloten we de oncologieverpleegkundige te bellen en ik kon me direct melden bij de Spoed Eisende Hulp.
Ik was zo zwak en misselijk en kon amper op mijn benen staan.
Er werd bloed afgenomen, de urine werd onderzocht, er werden weer longfoto's gemaakt en een hartfilmpje, omdat mijn hartslag zo hoog was. Ik had nu ook koorts.
Ze brachten direct een infuus in met natriumchloride om op krachten te komen en zakjes antibiotica. Ik moest blijven en werd dus direct opgenomen in het ziekenhuis.
Wat een ellende!