Goodbye 2015. Hello 2016!

Terugkijkend op het jaar 2015 kan ik zeggen dat het een zeer afwisselend jaar is geweest met een aantal dieptepunten maar gelukkig ook veel hoogtepunten.
De ziekenhuisopname in maart was natuurlijk het grootste dieptepunt, wat heb ik me slecht gevoeld. Helaas heb ik dit jaar ook te horen gekregen dat er uitzaaiingen in mijn longen en lever zitten.
Ik heb bijna 30 ziekenhuisafspraken gehad maar momenteel ben ik een beetje stabiel en mag een paar maanden wegblijven.
De prachtige bloemen, kaarten, cadeautjes en bezoekjes van vele vrienden en familie hebben me ontzettend veel goed gedaan.

Enkele hoogtepunten van 2015 waren de diverse theatervoorstellingen die we bezocht hebben, zoals Billy Elliot, Onder de groene hemel, Nick & Simon, Wim Sonneveld en Paul de Leeuw.
We zijn een aantal keer heerlijk uit eten geweest bij goede restaurants zoals Las Palmas, Grand Café de Kamer en De Vlindertuin.
Onze vakantie met z'n viertjes naar Maleisië en Singapore was het absolute hoogtepunt, wat een mooie herinneringen hebben we daar gemaakt.
Ik heb genoten van het weekendje Rotterdam, de bak workshop met Menno en het uitproberen van allerlei recepten thuis.

Wat ben ik trots op mijn gezin. In december hebben we ons 33 jarig huwelijk gevierd en ik kan me geen lievere partner wensen.
Wat was ik blij dat ik bij de uitreiking van het bachelor diploma van Nathalie kon zijn.
Het is enorm fijn om te zien dat Sebastian en Nathalie erg happy zijn met hun vriendin en vriend.

De kinderen hadden Tom begin van dit jaar overgehaald om een huisdier te nemen en wat ben ik blij met Ollie. Het is zo'n lieve kat en het is zo gezellig om een dier om je heen te hebben als je alleen thuis bent. Hij maakt me vaak aan het lachen, vooral als hij op de bank gaat zitten als een boedha.

Ik heb genoten van de kerstdagen waarbij we heerlijk gekookt (en gegeten haha) hebben en lootjes getrokken hadden. Ieder jaar denk ik weer; zal dit mijn laatste kerst zijn en ben ik straks voor de laatste keer jarig?
Maar voorlopig geniet ik nog van alles met volle teugen en daar ben ik hartstikke blij om.

Van het UWV ontving ik in december een brief dat mijn werkgever me ziek gemeld had in februari 2014 en omdat ik nu bijna 2 jaar ziek was, kon ik een WIA uitkering aanvragen. Het werken begint me de laatste tijd steeds zwaarder te vallen.
Er werden om diverse documenten gevraagd zoals een probleemanalyse, plan van aanpak, eindevaluatie en medisch dossier van een bedrijfsarts maar deze waren nog niet eerder gemaakt en er moest ineens van alles en nog wat geregeld worden.
Bij mijn huisarts ligt inmiddels een behoorlijk dik medisch dossier maar een bedrijfsarts moest zijn actuele oordeel nog geven.

Begin december kwam de bedrijfsarts thuis langs en we hadden een goed gesprek waarin hij van alles en nog wat noteerde. Hij vond me ondanks alles erg positief en dat was fijn om te horen.

Deze man was forensisch arts geweest en bracht het onderwerp euthanasie ter sprake.

Daar schrok ik toch wel even van. Niet hoe hij het bracht, maar dat er over gesproken werd. Hij had het idee dat ik zelf graag de touwtjes in handen wil houden en dat klopt ook wel.

Maar het zijn dingen waar je niet over na wil denken. 

Toen ik voor de maandelijkse injecties bij de huisarts kwam, ben ik er tegen haar over begonnen en heeft ze me het verschil uitgelegd tussen palliatieve sedatie, actieve en passieve euthanasie.
Ze was heel begripvol en ik kan ten allen tijde bij haar terecht.

Eind december kwam het verlossende antwoord van het UWV en per 23 februari zal ik een IVA uitkering (Inkomensvoorziening Volledig Arbeidsongeschikten) ontvangen.

Het zal vreemd zijn om niet meer te hoeven werken, want ik heb de laatste jaren (bijna 12 1/2 jaar), met veel plezier gewerkt bij de golfclub maar zal zeker zo nu en dan langsgaan om gezellig bij te kletsen met mijn lieve collega's.

Ik ben heel erg benieuwd wat 2016 voor me in petto heeft en hoop vooral weer veel mooie herinneringen te kunnen maken.
Fijne jaarwisseling allemaal en de beste wensen voor het nieuwe jaar.

Controle na 3 maanden rust

Wat was het fijn om eens 3 maanden geen ziekenhuisafspraken te hebben.
Thuis zien ze elke verandering maar de omgeving ziet alleen iemand die al zo lang ziek is, er goed uitziet en zich nog steeds staande houdt.
Ik mag me echt gelukkig prijzen want om me heen zie ik diverse lotgenotes waarbij het heel snel, heel slecht gaat met hun gezondheid.

De Prednison zorgt ervoor dat ik me goed voel en minder benauwd maar hierdoor ben ik wel de nodige kilo's aangekomen, hier baal ik behoorlijk van.
Dat ik aangekomen ben, komt vooral omdat ik snel moe ben en een stuk minder beweeg als voor dat ik ziek werd.
Het meedoen aan de groepslessen van Bodyvive (met andere dames bewegen op muziek) is o.a. iets wat ik echt mis. Wel probeer ik regelmatig in het parkje achter ons huis een stukje te wandelen.
Mijn haar groeit weer en ik heb nu een grijs krullend kapsel wat totaal het tegenovergestelde is van mijn kastanjebruine steile haar.
Na de CT-scan met contrastvloeistof heb ik last gekregen van mijn darmen en eigenlijk speelt dat regelmatig op. Ik ervaar de veranderingen elke dag en het zijn juist de verborgen gebreken, die mij beperken. De vermoeidheid, benauwdheid, het gebrek aan concentratie, het constant opgeblazen gevoel, de pijn in mijn botten en de slechte nachtrust.

Voor de afspraak bij de internist moest ik weer bloed laten prikken.
Dit was weer even een drama omdat de verpleegkundige de ader niet goed kon vinden. Ze wilde het proberen en als het niet lukte zou ze daarna alsnog een andere (meer ervaren) verpleegkundige roepen. Nou dacht het niet, er wordt in één keer goed geprikt en anders niet. Ik krijg het Spaans benauwd als ik 3 buisjes klaar zie liggen. Er kwam dus een andere prikster en gelukkig prikte zij in 1 keer goed.
Het is iedere keer weer spannend om een uitslag te horen.
De internist vroeg direct hoe het met me ging en was blij te horen dat mijn klachten niet noemenswaardig erger geworden waren. De tumorwaarde was licht gestegen van 3.2 naar 5.3 maar dit vond hij niet verontrustend en er wordt verder nog niets gedaan.
Omdat ik de laatste tijd wat last heb van maagzuur schreef hij zuurremmers (Omeprazol) voor. Het maagzuur wordt veroorzaakt doordat ik dikker word door de Prednison en mijn buik uitzet waardoor de maagklep open komt te staan zodat het maagzuur terugkomt.

De meeste mensen krijgen dunnere armen en benen omdat de spiermassa afneemt door de Prednison maar bij mij worden vooral mijn kuiten dikker. Ik vroeg of dit problemen zou geven met eventueel trombose tijdens het vliegen en uit voorzorg schreef hij injecties voor die ik zelf kan toedienen voor de vlucht op de heen- en terugreis.
Toen hij hoorde dat we op vakantie gaan in januari vroeg hij "naar Florida"?  inmiddels komen we al bij hem sinds 2004 dus hij kent ons wel een beetje, haha, echt grappig.
Over 3 maanden heb ik weer een afspraak bij hem maar mocht er in de tussentijd iets zijn dan kan ik altijd langskomen.

Tom en ik hebben dus een vakantie geboekt naar Florida omdat we het zo fijn vinden om in januari de zon op te zoeken. Hier genieten we altijd zo fijn en er is iedere keer wel wat nieuws te ontdekken, het voelt daar als ons tweede thuis. We gaan er een heerlijke relax vakantie van maken samen en hebben er allebei enorm veel zin in.
De maandelijkse injecties heb ik steeds een paar dagen verschoven zodat ik direct bij thuiskomst weer kan beginnen.

Maar eerst gaan we genieten van de gezellige december maand.

CT scan met contrastvloeistof

Omdat er op de foto's niets bijzonders te zien was, stond er op donderdag 20 augustus een CT scan met contrastvloeistof gepland van mijn longen en buik.
Thuis moest ik het flesje contrastvloeistof aanlengen met water tot ik 1 liter vloeistof had en 2 uur voor de afspraak mocht ik niets meer eten en beginnen met het innemen van de vloeistof.
Daarna moest ik ieder kwartier 100 ml opdrinken, er zat gelukkig geen vies smaakje aan.

In de folder had ik gelezen dat er een infuus ingebracht moest worden voor meer vloeistof en daarom had ik gebeld naar de betreffende afdeling om door te geven dat ik moeilijk te prikken ben. Ze adviseerden me een kwartier voor de afspraak me te melden zodat er een infuus aangebracht kon worden in de uitslaapkamer door een anesthesist.
Eigenlijk moest het infuus in mijn armholte maar omdat het niet lukte en de aders op mijn hand goed te zien waren (door het warme weer) prikte de anesthesist in mijn linkerhand.
De mensen van de scan waren hier niet zo blij mee maar het onderzoek ging goed.
Het duurde ongeveer 20 minuten en ik moest een aantal keren diep inademen en de adem vasthouden. Ik voelde de vloeistof als een warme stroom door mijn lichaam gaan. Een heel vreemd gevoel, vanaf mijn keel langzaam naar beneden.

Nathalie bleef in de wachtkamer op me wachten. Daarna moest ik bij haar in de wachtkamer nog een kwartiertje wachten om te zien of alles goed ging en of de foto's gelukt waren.
Eenmaal thuisgekomen was het belangrijk om veel te drinken en mijn darmen waren onrustig.

Op dinsdag 25 augustus kreeg ik de uitslag van de CT-scan en het bleek dat de tumoractiviteit in mijn longen zelfs was afgenomen. Dit zou komen omdat de hormoontherapie aanslaat.
De benauwdheid kon de arts niet goed verklaren want de wanddikte van de longblaasjes was ook minder geworden en de bolletjes leken zich normaler te ontwikkelen.
Al met al een goed bericht maar daarentegen gaf de scan aan dat er in mijn lever ook uitzaaiingen zitten.
Dit zitten er waarschijnlijk al een tijdje maar zijn nog niet eerder "ontdekt" op echo's en andere onderzoeken. Maar de leverfunctie is goed dus dat is fijn, alhoewel ik toch wel schrok van dit bericht.
De Prednison zou ik weer naar 7,5 mg kunnen doen en als ik het gevoel heb benauwder te worden kan ik weer 10 mg nemen.
Het opgeblazen gevoel en het vocht wat ik vasthoud komt door de Prednison en hiervoor zou ik plastabletten kunnen gebruiken.
De volgende afspraak is over 3 maanden omdat alles nu vrij stabiel is. Mochten er eerder klachten zijn dan kan ik altijd een afspraak maken. Tom vroeg of we zelfs niet langer weg konden blijven maar de arts wil toch wel graag een bloedonderzoek laten doen over 3 maanden.
Hopelijk hoef ik dus een poosje geen updates te plaatsen op mijn blog.

In de krant las ik een mooi stuk over een doorbraak in kankeronderzoek
Mayo clinic researchers find new-code that makes reprogramming of cancer cells possible

Kankercellen zijn weer terug-geprogrammeerd tot normale cellen door Amerikaanse wetenschappers. Het kan een doorbraak zijn die kan leiden tot nieuwe behandelingen en zelfs omgekeerde tumorgroei.Wetenschappers van de Mayo Clinic in Florida, de VS, hebben agressieve borst-, long- en blaaskankercellen zich weer laten ontwikkelen naar onschadelijke goedaardige cellen. Dat deden ze door herstel van de functie waardoor cellen zich niet overmatig vermenigvuldigen. Fouten in dat mechanisme zorgt dat cellen zich omvormen tot gevaarlijke gezwellen. Tot nu toe is deze nieuwe techniek alleen getest op menselijke cellen buiten het lichaam, maar de onderzoekers hopen dat de techniek in de toekomst kan worden gebruikt om tumoren in het lijf te beïnvloeden, zodat kanker kan worden uitgeschakeld, zonder gebruik van agressieve chemotherapie of chirurgie. De wetenschappers ontdekten dat de stof die cellen onder normale omstandigheden bij elkaar houdt, wordt geregeld door biologische verbindingen genaamd microRNAs. Als alles normaal werkt, zijn het deze microRNAs die cellen stoppen met delen als ze eenmaal voldoende zijn gerepliceerd. Zij doen dit door de productie van een eiwit genaamd PLEKHA7. Maar kanker zorgt dat die werkwijze niet werkt. Wetenschappers ontdekten dat ze deze microRNAs opnieuw 'aan' zouden kunnen zetten door het aan cellen toe te voegen. Dat stopt dan de groei van de kanker en zorgt zelfs dat tumoren weer kleiner worden.

Laten we hopen dat dit onderzoek zich in een rap tempo voortzet.

Droomreis was geslaagd

Inmiddels zijn we een aantal weken terug van onze prachtige vakantie naar Singapore en Maleisië en er gaat geen dag voorbij dat ik er niet aan denk.
Wat hebben we een super vakantie gehad met z'n viertjes, het was echt aan alle kanten meer dan geslaagd. De reis was perfect geregeld door 333 Travel en onze eigen aanpassingen aan de reis hebben prima uitgepakt. Door op meerdere plaatsen langer te verblijven dan het originele reisplan was de reis goed te doen voor me en kon ik rusten als het te vermoeiend was.
Het vochtige warme klimaat maakte dat ik het regelmatig benauwd had, maar gelukkig was er volop airco aanwezig om bij te komen. Ik heb wel de dosis Prednison licht verhoogd.

Al heb ik dan niet alle uitstapjes kunnen meemaken omdat ik niet goed kon klimmen, trappen lopen of dat de wandelingen te lang waren, de enthousiaste verhalen van Tom en de kinderen, en de foto's die zij dan gemaakt hadden maken mij enorm gelukkig.

Mijn pruik is al die tijd in de koffer gebleven want met een temperatuur van rond de 35 graden was het geen doen om hem te dragen en we zijn al aardig gewend aan mijn korte kapsel.
Ik was blij dat we de rolstoel meegenomen hadden want we hebben behoorlijke afstanden gelopen.
We hebben genoten van de prachtige omgeving, de vriendelijke mensen en het heerlijke eten.

Bij thuiskomst had ik gelijk al een afspraak bij de huisarts voor de spuiten Fulvestrant en de volgende dag kwam de prikster voor de injectie X-Geva.

Begin augustus is er weer bloed geprikt want de internist wilde me na 2 maanden weer zien.
Op 10 augustus kreeg ik opnieuw de injecties Fulvestrant bij de huisarts wat deze keer bij het inspuiten al zeer deed (mijn billen waren nog gevoelig van de vorige keer). De volgende dag kreeg ik de X-Geva injectie, daar heb ik gelukkig weinig last van.

Donderdag had ik de afspraak bij de internist en Tom ging weer met me mee. Is toch iedere keer weer spannend!
De uitslag van de bloedtest was prima, de tumorwaarden waren ongeveer gelijk gebleven en alle andere uitslagen waren ook goed.
Omdat ik wel aangaf opnieuw kortademig te zijn, luisterde hij naar mijn longen en wilde dat er foto's gemaakt werden. Tom vroeg of er niet beter een scan gemaakt kon worden want vorige keer was er op de foto's niets te zien en gaf de scan aan dat er uitzaaiingen zaten op mijn longen. Volgens de arts kon een scan altijd nog en was er een wachtlijst.
Voor de foto's kon ik direct terecht en de volgende dag belde de arts al met de uitslag.
Er was geen verandering te zien op de longfoto's maar omdat ik het idee heb dat ik zwaarder word en ook vocht vasthoud in mijn buik is besloten om een CT scan met contrast vloeistof te maken van mijn longen en buik.
Dit om te kijken of er misschien sprake is van een longembolie of lymfangitis carcinomatosa (zwelling van de lymfevaten door uitzaaiing van kankercellen, deze cellen kunnen de lymfevaten ook verstoppen). Dus toch een scan!

Hiervoor kan ik volgende week terecht in het ziekenhuis.
Ik vind het jammer dat ik kortademig ben want daardoor krijg ik het gauw benauwd als ik wandel of gewoon met praten. Fietsen gaat ook niet meer mede omdat het gehobbel op de fiets echt pijnlijk is voor mijn heupen en rug.

Op televisie is er momenteel de serie "Mijn laatste keer" met Rob Kamphues waarin hij mensen een langere tijd volgt die weten dat zij niet meer beter worden.
Op zondag 16 augustus a.s.  is er een aflevering met Femke van Rossum die hetzelfde soort traject doorloopt als ik.
Dit schrijft zij in haar blog:
Ik heb mijn huis opengesteld voor de camera’s van SBS6 en de mensen van het programma “Mijn laatste keer” om te laten zien dat het leven met een beperkte levensverwachting meer is dan een lange zit in de wachtkamer, totdat de dood je komt halen. Hoe ga je om met verjaardagen en feestdagen, als je niet weet of er nog meer zullen volgen? Dat lijkt misschien confronterend en soms is het dat ook, maar meer voor mijn omgeving dan voor mijzelf.Dat is waarom ik open huis houd en mijn leven heb opengesteld, maar ook om taboes te doorbreken. Want ik wil zo graag dat er meer is dan die wetenschap dat ik doodga. Dat mensen voorbij die angst kijken en mij en anderen in dezelfde positie beter begrijpen. Zodat het document wat ik nalaat, er niet alleen voor mijn kinderen is. Maar ook voor iedereen die ervoor openstaat zijn of haar kijk op het leven en de dood in een ander daglicht te zien.

16 augustus SBS6 22:55 uur
Het is jammer dat het zo laat uitgezonden wordt want er zijn al een aantal indrukwekkende uitzendingen geweest.

Omdat ik graag iets heb om naar toe te leven ben ik stiekem al aan het kijken naar een eventuele volgende vakantie.

Wat zal de nieuwe vakantiebestemming worden?

De week van de spuiten

Een week voor de afspraak bij de internist in het ziekenhuis heb ik bloed laten prikken wat weer een feest was, maar niet heus. Eerst prikte er een jongen maar die gaf al snel aan dat het niet lukte en omdat hij een stagiaire was, iemand anders ging roepen. Er mag alleen in mijn linkerarm geprikt worden i.v.m. kans op lymfe oedeem in mijn rechterarm. De andere prikster had er ook moeite mee en als ze dan zegt: "ik ga het op uw hand proberen!" dan word ik al bang. Ik hou niet van het woord proberen. Gelukkig lukte het en kon ze heel langzaam vier buisjes bloed vullen.

We hebben inmiddels een rondreis geboekt naar Singapore en Maleisië. Ik ben zo ontzettend blij dat we dit met z'n viertjes gaan beleven. Van deze reis ga ik ook een blog bijhouden, maar of dit iedere dag gaat lukken weet ik niet, want genieten komt straks echt op de eerste plaats!
We nemen mijn rolstoel mee zodat het niet te vermoeiend voor me is met lopen en wachten. Mijn pruik zal ik waarschijnlijk niet veel dragen want de temperatuur schommelt rond de 30 graden en het is er warm en vochtig. Thuis draag ik hem nu al niet meer en zet hem alleen op als ik naar buiten ga.

Telefonisch had ik nagevraagd bij de arts hoe het zat met een injectie Hepatitis A in combinatie met mijn medicijnen. Dit wordt geadviseerd voor reizen naar Azië.
De internist vond het een goed idee en het was geen probleem dus gingen we afgelopen maandag met de hele familie naar de huisarts en kregen we deze injectie plus DTP ingespoten, want die moest opnieuw gegeven worden. De DTP vaccinatie is tien jaar geldig. De eerste prik tegen Hepatitis A geeft één jaar bescherming. Een tweede, na minimaal zes maanden, geeft een bescherming van zeker 25 jaar.

We zijn nu allemaal beschermd en kunnen met een gerust hart op vakantie.

Voor mijn maandelijkse injecties moest ook wat anders geregeld worden;
- de X-Geva injectie heb ik een aantal dagen mogen opschuiven (i.p.v. 9 juni naar 12 juni) zodat ik, zodra ik thuis ben de nieuwe injectie krijg.
- ook de Fulvestrant injecties zijn een aantal dagen opgeschoven (van 5 juni naar 10 juni) en die krijg ik ook weer direct bij thuiskomst.
De spuiten zijn al bezorgd en liggen in de koelkast.

Donderdag 11 juni had ik de afspraak bij de arts in het ziekenhuis. Gelukkig had hij alleen maar goede berichten. De HB-waarde in mijn bloed was goed, mijn nierfunctie en leverfunctie waren prima en de tumorwaarde was enorm gezakt van 8.8 naar 3.5.
De Fulvestrant doet dus goed zijn werk en dat is de reden dat ik me beter voel. De Prednison mag ik minderen, van 10 mg naar 7,5 mg. Mocht ik tijdens de vakantie toch last krijgen van benauwdheid dan mag ik extra Prednison nemen.  Zo fijn om goed nieuws te krijgen. De volgende afspraak staat voor over 2 maanden gepland.

Even in wat rustiger vaarwater

Het is een poosje stil geweest op het blog maar wat was het fijn om even geen ziekenhuisafspraken te hebben en me een beetje "normaal" te voelen.
Ik voel me goed maar de rugpijn speelt wel op en ik ben blij dat ik in een rolstoel kan zitten als we er op uit gaan.

De injecties Fulvestrant die ik eens per maand ingespoten krijg, zijn de eerste dagen behoorlijk pijnlijk maar daarna gaat het wel. Een bijwerking zijn de opvliegers, die had ik een tijd niet meer gehad. Ik krijg het dan bloedheet en dan is mijn pruik veel te warm.
Thuis loop ik steeds vaker zonder pruik en ik begin al kleine haartjes te krijgen, ze zijn alleen wel 50 tinten grijs dus ik ben benieuwd hoe dit zich voortzet.
Verder is mijn benauwdheid aanwezig maar een stuk minder dan een aantal weken geleden. Het hoesten is zo goed als voorbij.
Hopelijk mag ik binnenkort de dosis Prednison verminderen want ik vind mijn gezicht en hals behoorlijk opgezet.

Ik ben al een paar keer een aantal uren wezen werken dat is weer fijn en gezellig. Maar toch ook vermoeiend, ordners tillen en buigen over hangmappen ging altijd zonder problemen maar nu voel ik mijn rug later opspelen, terwijl ik thuis denk dat ik al heel wat ben.

Het heeft even geduurd maar de gehandicapten parkeerkaart is inmiddels binnen.
Met deze kaart kunnen we sowieso op een invaliden parkeerplaats staan en binnen de gemeente Meppel mogen we zelfs gratis parkeren op alle parkeerplaatsen (behalve op locaties waar achteraf betalen geldt en parkeergarages).

Waar ik erg blij van word, is dat we zoveel mogelijk proberen te genieten met z'n allen. Zo ben ik met Moederdag verwend met kaartjes voor de musical Billy Elliot en hebben we met Hemelvaartsdag een uitje gemaakt naar Rotterdam. Het was jaren geleden dat we daar geweest waren, leuk om de Euromast, de Erasmusbrug en de nieuwe markthal te zien.

Diner bij Las Palmas (het restaurant van Herman den Blijker)

Bij de laatste tandartscontrole gaf ik aan dat mijn tanden heel gevoelig zijn geworden na de chemo. Vooral bij het eten van koude dingen doen ze zeer. De tandarts adviseerde me om met Sensodyne te gaan poetsen maar verder zag mijn gebit er prima uit.
Nu mijn conditie dus iets beter is, lijkt het me geweldig om met het gezin nog een mooie reis te maken en Maleisië staat al een hele tijd hoog op mijn wensenlijstje.
We zijn druk bezig om alles in orde te krijgen hiervoor.
Op 11 juni heb ik een afspraak bij de internist in het ziekenhuis en ik ben benieuwd of de tumorwaarden gestegen zijn of dat het gelijk gebleven is. Vooral omdat de pijn in mijn heupen behoorlijk is toegenomen.
Ook zal ik hem vragen hoe het zit met een Hepatitis A injectie die geadviseerd wordt voor reizen naar Azië, in combinatie met mijn medicijnen.

Eindelijk wat beter

De laatste tijd begin ik me langzaam aan wat beter te voelen. Ik ben daar zo blij om, de benauwdheid en het hoesten wordt minder en volgens mij is mijn hartslag weer in het normale ritme.
Of dit nu komt door de chemobehandeling of door de Metoprolol en Fulvestrant weet ik niet.

De vreemde smaak in mijn mond is weg en het eten smaakt me weer. Alleen koffie en wijn vind ik nog niet zo lekker maar dat zal vast goed komen.
Het is fijn dat er even een pauze is in de ziekenhuisafspraken en ik rustig de tijd heb om bij te komen van alle hectiek van de laatste tijd.
Regelmatig krijg ik telefoontjes en bezoek van vriendinnen en kennissen en er worden vaak mooie bossen bloemen bezorgd, ik word zo verwend.

We hebben sinds kort een nieuw gezinslid. Een klein katertje die we Oliver genoemd hebben, maar meestal noemen we hem Ollie.
Sebastian en Nathalie wilden zo graag een huisdier en het is zo'n leuk beestje, hij is heel ondeugend maar ook erg lief.

Het liefst wil hij bij je op schoot liggen en brengt zo de nodige afleiding.

Op vrijdag 10 april kreeg ik voor de 2e keer injecties met Fulvestrant in mijn billen. De eerste keer had ik weinig last maar deze keer deed het wel zeer. De huisarts zette de prikken bovenin mijn bilspier waardoor ik veel last had.

Dinsdag 14 april ben ik even langs de golfclub geweest om bij te kletsen en te zien hoe alles gaat op werk. Het voelde weer zo vertrouwd toen ik achter mijn bureau zat.

Woensdag 15 april was ik jarig en ben heerlijk verwend met veel kaarten, lieve felicitaties, bloemen en cadeautjes. We zijn gezellig uit eten geweest bij 't Pestengasthuys in Zwolle, zo fijn dat ik mijn smaak terug heb en weer kan genieten van lekker eten.

Op zondag 19 april hebben we de verjaardagen van Sebastian, Nathalie en mij in één keer gevierd en dat was erg gezellig. Ik kon volop genieten van de lekkere baksels die Nathalie gemaakt had en hoefde me alleen maar met de visite te bemoeien en verder niets te doen.

We zijn er al een paar keer op uit geweest met de rolstoel maar ik moet er wel aan wennen dat sommige mensen je niet voor vol aanzien als je in een rolstoel zit.
Maar vaak is een rolstoel echt nodig want dan speelt mijn rug op en kan ik niet lang lopen of stil staan.

Woensdag 22 april had ik een afspraak in het ziekenhuis bij de internist. Hij was blij dat het een stuk beter met me gaat en ik niet meer zo benauwd ben. Hij vond het fijn me niet zo ongelukkig te zien als de vorige keer. Hij had een plan klaar voor als het niet goed met me zou gaan maar dat hoefde hij gelukkig niet te vertellen. De Prednison en Metoprolol moet ik gewoon door blijven slikken omdat dit blijkbaar zorgt dat het zo goed gaat. Mijn hartslag was 84 slagen per minuut, een stuk beter dus. Over 2 maanden heb ik een nieuwe afspraak bij hem en moet ik van te voren bloed laten prikken om de tumorwaarden te meten.