Controle na 3 maanden rust

Wat was het fijn om eens 3 maanden geen ziekenhuisafspraken te hebben.
Thuis zien ze elke verandering maar de omgeving ziet alleen iemand die al zo lang ziek is, er goed uitziet en zich nog steeds staande houdt.
Ik mag me echt gelukkig prijzen want om me heen zie ik diverse lotgenotes waarbij het heel snel, heel slecht gaat met hun gezondheid.

De Prednison zorgt ervoor dat ik me goed voel en minder benauwd maar hierdoor ben ik wel de nodige kilo's aangekomen, hier baal ik behoorlijk van.
Dat ik aangekomen ben, komt vooral omdat ik snel moe ben en een stuk minder beweeg als voor dat ik ziek werd.
Het meedoen aan de groepslessen van Bodyvive (met andere dames bewegen op muziek) is o.a. iets wat ik echt mis. Wel probeer ik regelmatig in het parkje achter ons huis een stukje te wandelen.
Mijn haar groeit weer en ik heb nu een grijs krullend kapsel wat totaal het tegenovergestelde is van mijn kastanjebruine steile haar.
Na de CT-scan met contrastvloeistof heb ik last gekregen van mijn darmen en eigenlijk speelt dat regelmatig op. Ik ervaar de veranderingen elke dag en het zijn juist de verborgen gebreken, die mij beperken. De vermoeidheid, benauwdheid, het gebrek aan concentratie, het constant opgeblazen gevoel, de pijn in mijn botten en de slechte nachtrust.

Voor de afspraak bij de internist moest ik weer bloed laten prikken.
Dit was weer even een drama omdat de verpleegkundige de ader niet goed kon vinden. Ze wilde het proberen en als het niet lukte zou ze daarna alsnog een andere (meer ervaren) verpleegkundige roepen. Nou dacht het niet, er wordt in één keer goed geprikt en anders niet. Ik krijg het Spaans benauwd als ik 3 buisjes klaar zie liggen. Er kwam dus een andere prikster en gelukkig prikte zij in 1 keer goed.
Het is iedere keer weer spannend om een uitslag te horen.
De internist vroeg direct hoe het met me ging en was blij te horen dat mijn klachten niet noemenswaardig erger geworden waren. De tumorwaarde was licht gestegen van 3.2 naar 5.3 maar dit vond hij niet verontrustend en er wordt verder nog niets gedaan.
Omdat ik de laatste tijd wat last heb van maagzuur schreef hij zuurremmers (Omeprazol) voor. Het maagzuur wordt veroorzaakt doordat ik dikker word door de Prednison en mijn buik uitzet waardoor de maagklep open komt te staan zodat het maagzuur terugkomt.

De meeste mensen krijgen dunnere armen en benen omdat de spiermassa afneemt door de Prednison maar bij mij worden vooral mijn kuiten dikker. Ik vroeg of dit problemen zou geven met eventueel trombose tijdens het vliegen en uit voorzorg schreef hij injecties voor die ik zelf kan toedienen voor de vlucht op de heen- en terugreis.
Toen hij hoorde dat we op vakantie gaan in januari vroeg hij "naar Florida"?  inmiddels komen we al bij hem sinds 2004 dus hij kent ons wel een beetje, haha, echt grappig.
Over 3 maanden heb ik weer een afspraak bij hem maar mocht er in de tussentijd iets zijn dan kan ik altijd langskomen.

Tom en ik hebben dus een vakantie geboekt naar Florida omdat we het zo fijn vinden om in januari de zon op te zoeken. Hier genieten we altijd zo fijn en er is iedere keer wel wat nieuws te ontdekken, het voelt daar als ons tweede thuis. We gaan er een heerlijke relax vakantie van maken samen en hebben er allebei enorm veel zin in.
De maandelijkse injecties heb ik steeds een paar dagen verschoven zodat ik direct bij thuiskomst weer kan beginnen.

Maar eerst gaan we genieten van de gezellige december maand.