Eindelijk wat beter

De laatste tijd begin ik me langzaam aan wat beter te voelen. Ik ben daar zo blij om, de benauwdheid en het hoesten wordt minder en volgens mij is mijn hartslag weer in het normale ritme.
Of dit nu komt door de chemobehandeling of door de Metoprolol en Fulvestrant weet ik niet.

De vreemde smaak in mijn mond is weg en het eten smaakt me weer. Alleen koffie en wijn vind ik nog niet zo lekker maar dat zal vast goed komen.
Het is fijn dat er even een pauze is in de ziekenhuisafspraken en ik rustig de tijd heb om bij te komen van alle hectiek van de laatste tijd.
Regelmatig krijg ik telefoontjes en bezoek van vriendinnen en kennissen en er worden vaak mooie bossen bloemen bezorgd, ik word zo verwend.

We hebben sinds kort een nieuw gezinslid. Een klein katertje die we Oliver genoemd hebben, maar meestal noemen we hem Ollie.
Sebastian en Nathalie wilden zo graag een huisdier en het is zo'n leuk beestje, hij is heel ondeugend maar ook erg lief.

Het liefst wil hij bij je op schoot liggen en brengt zo de nodige afleiding.

Op vrijdag 10 april kreeg ik voor de 2e keer injecties met Fulvestrant in mijn billen. De eerste keer had ik weinig last maar deze keer deed het wel zeer. De huisarts zette de prikken bovenin mijn bilspier waardoor ik veel last had.

Dinsdag 14 april ben ik even langs de golfclub geweest om bij te kletsen en te zien hoe alles gaat op werk. Het voelde weer zo vertrouwd toen ik achter mijn bureau zat.

Woensdag 15 april was ik jarig en ben heerlijk verwend met veel kaarten, lieve felicitaties, bloemen en cadeautjes. We zijn gezellig uit eten geweest bij 't Pestengasthuys in Zwolle, zo fijn dat ik mijn smaak terug heb en weer kan genieten van lekker eten.

Op zondag 19 april hebben we de verjaardagen van Sebastian, Nathalie en mij in één keer gevierd en dat was erg gezellig. Ik kon volop genieten van de lekkere baksels die Nathalie gemaakt had en hoefde me alleen maar met de visite te bemoeien en verder niets te doen.

We zijn er al een paar keer op uit geweest met de rolstoel maar ik moet er wel aan wennen dat sommige mensen je niet voor vol aanzien als je in een rolstoel zit.
Maar vaak is een rolstoel echt nodig want dan speelt mijn rug op en kan ik niet lang lopen of stil staan.

Woensdag 22 april had ik een afspraak in het ziekenhuis bij de internist. Hij was blij dat het een stuk beter met me gaat en ik niet meer zo benauwd ben. Hij vond het fijn me niet zo ongelukkig te zien als de vorige keer. Hij had een plan klaar voor als het niet goed met me zou gaan maar dat hoefde hij gelukkig niet te vertellen. De Prednison en Metoprolol moet ik gewoon door blijven slikken omdat dit blijkbaar zorgt dat het zo goed gaat. Mijn hartslag was 84 slagen per minuut, een stuk beter dus. Over 2 maanden heb ik een nieuwe afspraak bij hem en moet ik van te voren bloed laten prikken om de tumorwaarden te meten.