Omdat ze op die afdeling nog niet klaar waren gingen ze eerst in een andere behandelruimte foto's maken van mijn longen, mijn bekken en heupen.
Ik moest zo nu en dan mijn adem inhalen en dat deed best zeer in mijn borst. Ik ben de laatste paar dagen wat kortademig, heel gek.
Voor de echo moest ik op een tafel gaan liggen en ging de radioloog m'n buik insmeren met gel, net of je een zwangerschaps echo krijgt. Tom mocht er bij blijven en mee kijken.
Er werden foto's gemaakt van allerlei organen zoals m'n lever, galblaas en nieren.
De afspraak voor de MRI scan was verplaatst van de ochtend naar half 3 's middags. Gelukkig is het ziekenhuis dichtbij dus konden we tussendoor naar huis.
Ik kon nu ontbijten en bekeek de reacties op Facebook, zo lief dat zoveel mensen meeleven. Er waren ook veel kaarten in de post en ik kreeg mooie bloemen.
Gisteren is de huisarts even langs geweest voor een gesprek, hij was ook geschrokken van de uitslag.
Als pijnstiller had ik Tramadol gekregen van het ziekenhuis maar hier werd ik duizelig en misselijk van. Ik mag er 3 x per dag 2 van nemen, maar dat is te veel. De huisarts zei dat het echt een paardenmiddel is en adviseerde me 3 x per dag een paracetamol te nemen en 's nachts een Tramadol. Mocht ik andere pijnstillers willen dan kon ik hem benaderen.
Hopelijk kunnen ze snel starten met de bestralingen om de pijn in mijn rug weg te nemen en kan ik stoppen met die vervelende tabletten.
Ik belde mijn fysiotherapeute om het slechte nieuws te vertellen en zij was ook verbaasd. Vooral omdat iedere keer na een behandeling mijn rug een stuk beter aanvoelde. Mocht ik tijdens de bestralingen behoefte hebben om mijn rugspieren los te maken dan was ik van harte welkom.
Bij de MRI (Magnetische Resonantie Imaging) scan mochten Tom en Nathalie niet mee naar binnen en moest ik weer plat op een bed gaan liggen. Alle sieraden had ik thuisgelaten en ik had een jogging broek aangedaan zonder knopen of ritsen, er mocht niets van metaal mee. Ik kreeg een koptelefoon op en kon kiezen uit klassieke muziek of hedendaagse muziek en kreeg een kap over mijn hoofd. Ik moest 40 minuten stil liggen in een tunnel zodat ze mijn wervelkolom goed in kaart konden brengen. Het apparaat maakte een enorme herrie, het leken wel scheepstoeters, drilboren en startende motoren. De hedendaagse muziek herkende ik totaal niet, ook dit was een enorme herrie en stond loeihard. 40 minuten was best lang en toen het over was en ik op mocht staan had ik zo'n pijn in mijn rug, ik kon amper lopen. Ik kon niet direct opstaan want ik was duizelig. Omdat ik me niet lekker voelde ging ik thuis even een uiltje knappen in mijn bed, heerlijk rustig en daar knapte ik wel van op.
Nu moet ik wachten tot volgende week donderdag op de uitslag. We hebben dan een afspraak met de internist en we zijn benieuwd wat hij gaat zeggen natuurlijk en of er verder nog uitzaaiingen gevonden zijn.
Een spannende week. Hopelijk gaat de medicatie zijn werk doen.
BeantwoordenVerwijderenGr. Ronald
Anita, laat je goed informeren over bestralingen. Deze kunnen nl maar een aantal keren op bepaalde plekken gegeven worden daarna reageerd het weefsel niet meer.
BeantwoordenVerwijderenMijn ervaring is dat de pijn na de bestraling in eerste instantie alleen maar heftiger wordt. Op alle plekken waar ik niet ben bestraald is de pijn door de hormoontherapie in combi met botversterker ook aanzienlijk afgenomen. Tramadol is inderdaad bocht, je kan er tegen of niet.
Toi toi toi met ordenen van al je gedachten.
Beste Car, dank je wel voor je goede raad. Fijn dat je jouw ervaringen met me deelt.
VerwijderenDat was me het dagje wel voor je, kan me voorstellen dat je thuis even bent gaan liggen, het hakt er allemaal wel in op zo'n dag.
BeantwoordenVerwijderenIk hoop dat de medicijnen voor de rugpijn helpen. Nu "fingers crossed" voor de komende week.
Wij denken elke dag aan je en duimen mee.
Knuffel!
Yvonne en Rob
Lieve Anita,
BeantwoordenVerwijderenNiet voor te stellen in welke rollercoaster jullie terecht zijn gekomen. Ik hoop dat je snel van je pijn afgeholpen kunt worden. Wat had ik je graag een andere uitslag gegund, na de battle die je al geleverd hebt, 10 jaar geleden. Uit ervaring weet ik helaas hoe jullie gezin zich moet voelen, mijn gedachten zijn bij jullie.
Heel veel liefs en een dikke knuffel van Aggie
Lieve Anita, wat vreselijk k*t dat je weer wordt getroffen door deze vreselijke ziekte... Ik heb jullie in Florida tijdens ons etentje leren kennen als warme, lieve, mensen. Dit onderwerp is zelfs ter sprake gekomen, zonder dat je op dat moment wist dat het weer had toegeslagen, bah.... Ik wil je, en je gezin en familie, de komende tijd heel veel sterkte wensen, en ik leef ontzettend met je mee! Vooral heel veel sterkte de komende week, want dat wachten is verschrikkelijk. Ik hoop dat de uitslag meevalt, en dat ze toch een goede behandeling voor je hebben. Liefs, en ook een hele dikke knuffel van mij! Cindy
BeantwoordenVerwijderenTja en zo hebben we allemaal onze momenten bij de ervaringen die je met ons deelt. Het is zó heftig en zó niet te bevatten. Vannacht lag ik een poosje wakker en moest aan je denken. Je hebt er niets aan dat ik schrijf dat ik weet wat je doormaakt, want jij ondergaat het nú en je moet er door heen. Fijn dat er zoveel mensen met jou/jullie meeleven maar ook de (para)medici die je alle hulp toezeggen. Toitoitoi.......
BeantwoordenVerwijderenbedankt voor je reactie maar zou je svp je naam nog even willen laten weten? Je kunt hieronder op beantwoorden klikken. Dank je wel.
Verwijderen