Donderslag bij heldere hemel

Woensdag begon als een “normale” dag, Sebastian naar werk, Nathalie naar Groningen, Tom bleef wel  thuis om daar te werken.  Ik voelde me niet duizelig of misselijk en de pijn was aardig te verdragen.  Ik rommelde wat in huis en heb een stapel was weg staan strijken.
Ik dacht nog als dit zo blijft ga ik volgende week dinsdag en woensdag gewoon naar werk, even mijn  gedachten verzetten tot de uitslag van donderdag.

Maar het liep anders, ineens zijn we in een rollercoaster terecht gekomen.
Rond 6 uur werd ik door een arts uit het ziekenhuis gebeld en hij had net de foto’s van de MRI scan onder ogen gekregen en  dit was niet goed. Er zijn wervels aangetast en die moeten zo snel mogelijk gestabiliseerd worden. Ik moest direct heel erg voorzichtig gaan doen en moest naar het ziekenhuis toekomen. Nathalie had net een heerlijke hartige quiche gemaakt en we wilden net gaan eten. Ik mocht gaan eten maar me daarna melden in het ziekenhuis bij de Eerste Hulp afdeling. Daar zouden ze er van af weten en ik zou de arts later op de avond zien zodat hij het e.e.a. kon uitleggen.  Natuurlijk kreeg ik geen hap meer door mijn keel, jammer want het was erg lekker. We pakten mijn tas en reden naar het ziekenhuis. Sebastian en Hannelore waren uit eten en hadden net besteld maar kwamen ook gelijk naar het ziekenhuis.

Bij de Eerste Hulp aangekomen moesten ze eerst van alles opzoeken. Toen kwam er een verpleegster aan en zei, kijk daar staat uw bed, het is gloednieuw en speciaal geschikt voor u. Want u komt omdat u rugpijn heeft toch?  Ehm, ja, maar dat was niet de echte reden waarvoor we nu hier zijn. Ze zou verder gaan bellen en navragen.  Na 3 kwartier wachten kwam er een jonge arts en die begon uit te leggen dat er 5 wervels aangetast zijn, ook die naar mijn nek toe, en dat daar snel iets aan gedaan moest worden want anders zouden ze op zenuwen gaan drukken en kon er een dwarslaesie ontstaan. Hij ging mijn bloeddruk meten en hart en longen luisteren. Daarna kwam er iemand buisjes bloed afnemen. Intussen werd er op de verpleegafdeling een kamer voor me in orde gemaakt en daar zou ik met bed en al naar toe gereden worden. Weer kwam de verpleegster langs en zei dat ze zo blij was met het nieuwe bed, hij was net binnengekomen en zo heerlijk zacht. We lachten maar wat.

Met de lift en over de gangen werd ik naar afdeling B6 kamer 8 gebracht met uitzicht over Meppel.
Echt fijn een kamer alleen met een eigen badkamer. Ik kreeg alleen een deja vu gevoel want hier lag ik exact 10 jaar dus ook na mijn operatie toen.
Tom en de kinderen gingen even naar huis om nog wat spulletjes te halen en mensen te bellen.
De verpleegster kwam gelijk al een trombose prik plaatsen in mijn buik en ik kreeg paracetamol.
Pas rond 22.15 uur was de arts bij  mijn bed en vertelde dat ik alleen het bed uit mocht om te wassen en plassen en ze geen risico wilde nemen dat er iets zou gebeuren. Hij ging afspraken maken met een neuroloog, orthopeed en radioloog om zo snel mogelijk met bestraling te beginnen.

Na afscheid genomen te hebben van Tom en de kinderen ging ik me omkleden en proberen te slapen in het "geweldige" bed met op de achtergrond de ziekenhuis geluiden en een tikkende klok op de kamer.