1e chemo

Maandag 23 februari had ik een afspraak met een oncologie verpleegkundige voor een intake gesprek over de chemo behandelingen die gepland staan. Gelukkig kon Tom weer met me mee naar het ziekenhuis en konden we samen vragen stellen. Ik heb toch besloten om niet voor hoofdhuidkoeling te gaan, want je bent er zoveel meer tijd mee kwijt in het ziekenhuis en ik kan me herinneren van vorige keer dat zodra het chemo infuus gaat lopen, het sowieso heel koud voelt in je hoofd en dat was een heel naar gevoel.
Haarverlies begint zo'n 2-3 weken na de eerste chemo kuur en ik kreeg allerlei informatie mee over sjaaltjes en haarwerken (pruiken). Ik heb nog een pruik van de vorige keer maar kreeg een aanvraagformulier mee voor een nieuw haarwerk.
Er werd uitgebreid gesproken over allerlei bijwerkingen die zouden kunnen optreden, daar word ik  niet vrolijk van. Hopelijk is er in de afgelopen 11 jaar het een en ander verbeterd met de kuren.

We hebben ook nog gesproken over een Port-a-Cath, dit is een soort kleine injectiekamer die onderhuids bij het borstbeen wordt ingebracht voor mensen die moeilijk te prikken zijn. Dit zou plaats moeten vinden onder algehele narcose en dat wil ik liever niet.
We hebben wel opnieuw duidelijk aangegeven dat ik geprikt wil worden door een anesthesist.
De chemokuren zullen om de 3 weken plaatsvinden en iedere keer zal er voor de nieuwe kuur begint een bloedonderzoek plaatsvinden met aansluitend een afspraak bij de oncologie verpleegkundige.
Na 3 behandelingen zal er opnieuw een longfoto gemaakt worden en heb ik een afspraak bij de internist. Met de Anastrozol hormoontabletten kan ik stoppen.

Bij de apotheek haalden we alvast een middel tegen misselijkheid (Kitril) en een ontstekingsremmer (Dexamethason), die ik thuis voor de chemokuur moet innemen.
Bij de drogist kocht ik nagelverharder en bracht dit alvast aan.om nagelklachten te voorkomen

Vandaag, woensdag 25 februari had ik om 8.45 uur al de eerste kuur. Nathalie hoefde pas vanmiddag naar Groningen en ging deze keer met me mee naar het ziekenhuis.
Thuis had ik al een misselijkheidtabletje ingenomen en de Dexamethason.
Er stonden 4 relax stoelen klaar in een zaal en een tafel met zitjes, koffie, thee en koekjes.

Ik werd meegenomen naar de uitslaapkamer waar een anesthesiste begon met prikken. Helaas ging de eerste keer prikken fout en deed erg pijn, grrr!
De tweede keer lukte wel in de knik van mijn hand en de andere prik begon nu al blauw en dik te worden.
Op de behandelkamer werd het infuus aangebracht en dit moest ruim een uur doorlopen. Ik kreeg echt een déjà vu toen ik de geur van de chemo rook. Gelukkig ging het verder goed en voelde ik me alleen een beetje licht in mijn hoofd.

Een oudere dame naast me had wel gekozen voor de hoofdhuidkoeling en het kapje voor haar hoofd moest met koelvloeistof gekoeld worden naar -4 graden Celsius in 30 minuten tijd. Toen ik dit allemaal zag was ik blij dat ik hier niet voor gekozen heb. Na het infuus moet het dan in anderhalf uur extra tijd weer op temperatuur komen.
Thuisgekomen namen we een lekkere beker chocomel met ontbijtkoek en ging Nathalie naar de universiteit.
Eén toilet in huis heb ik de komende 2 dagen gereserveerd, want ik moet extra doortrekken met het deksel dicht voor de chemo troep en het is dan beter als andere huisgenoten dit toilet niet gebruiken.
Vanmiddag ga ik een dutje doen in bed en hopelijk word ik niet al te misselijk.

Verder willen we nogmaals iedereen bedanken voor de vele kaarten, bloemen, telefoontjes, mails en reacties op het blog en facebook. Jullie moesten eens weten hoe goed dat voelt. Jullie tonen je betrokkenheid bij mijn ziekte en bij ons gezin! Veel dank daarvoor, dat geeft moed en kracht om met vertrouwen uit te kijken naar het volgende traject.

Longonderzoek en toch chemo?

Op donderdag 19 februari, kreeg ik een long functieonderzoek in het ziekenhuis. Het onderzoek bestond uit spirometrie en een diffusie test.
Ik moest in een glazen cabine zitten met een neusvleugel op en een mondstuk in mijn mond, net een snorkel.

Ik moest diverse keren heel diep inademen en hard uitblazen. Zelfs als ik dacht dat ik niet meer kon uitblazen moest ik doorgaan, dat was best vermoeiend. Hierdoor werd gemeten hoeveel lucht ik maximaal in- en uit kon ademen.
Ook de snelheid van het transport van zuurstof via de longblaasjes naar het bloed werd gemeten.
Daarna hadden we direct een afspraak bij een longarts. Hij vertelde dat mijn longinhoud 60% was maar de verhouding van het in- en uitademen was wel gelijk. Hij kon geen luchtweginfectie zoals astma of COPD ontdekken.

In de namiddag hadden we een afspraak met de internist die inmiddels alle resultaten van de verschillende onderzoeken in zijn bezit had.
De tumorwaarden in mijn bloed waren iets gestegen en de uitzaaiingen in mijn bekken waren flink toegenomen.
De CT scan van mijn bijholtes was ok en hij gaf aan dat naar aanleiding van het longfunctie onderzoek de benauwdheid veroorzaakt wordt door de metastasen in de longen. Omdat de hormoontherapie niet het gewenste resultaat geeft zei de arts dat hij graag zo spoedig mogelijk wilde beginnen met chemo behandelingen om de klachten van de benauwdheid te verminderen.
Door de anastrozol heb ik meer pijn in mijn gewrichten, scheuren mijn nagels snel en heb ik vaak tintelende voeten of handen. Ook is de kracht in mijn handen afgenomen.

Ik heb altijd gezegd dat ik nooit, maar dan ook nooit meer chemo wilde en wilde kiezen voor kwaliteit van leven. Maar ja, wat doe als je voor zo'n beslissing staat? Je staat gewoon met je rug tegen de muur!
De arts zag dat de benauwdheid al een stuk erger geworden was en dat wordt de komende tijd alleen maar meer.
De behandeling die hij wil aanbieden is Docetaxel. Deze wordt toegediend in 6 driewekelijkse kuren.
Er is nog een mogelijkheid voor een ander middel, Paclitaxel (Taxol) en deze behandeling moet 1x per week, 3 weken achter elkaar worden toegediend en ook in totaal 6 keer.
Bij Docetaxel zou je nog kunnen kiezen voor hoofdhuidkoeling om eventueel haarverlies tegen te gaan. Je bent dan wel langer in het ziekenhuis want de hoofdhuidkoeling wordt een half uur vóór aanvang van het chemotherapie-infuus gestart en wordt voortgezet tot 45 à 90 minuten na het einde van het chemotherapie infuus (dit wordt de nakoeltijd genoemd). Kans van slagen is 50%.

Ik heb toch maar besloten om voor deze chemobehandeling te gaan en mocht ik het absoluut niet verdragen dan kan ik na iedere behandeling stoppen.
We zullen die "hooligan" cellen wel eens even een poepje laten ruiken!
De arts zei al dat ze deze chemo nog niet kennen!

Momenteel ben ik er nog niet over uit of ik voor hoofdhuidkoeling ga kiezen. Wel heb ik doorgegeven dat ik absoluut door een anesthesist geprikt wil worden want ik krijg het nu al Spaans benauwd als ik aan het infuus denk.
Deze week heb ik ook weer de maandelijkse X-geva injectie gehad, gelukkig is dit zo gepiept en heb ik daar weinig last van.
A.s. maandag moet ik me al in het ziekenhuis melden voor een intake gesprek en de chemo zal in de loop van volgende week plaatsvinden.

Hoe is het nu?

Even een update over hoe het nu gaat.
Een week nadat ik begonnen was met de nieuwe medicatie sliep ik 's nachts door zonder dat ik het gevoel heb dat er iemand met me mee ademt en was het vervelende gepiep en gegorgel in mijn borst weg.
Daar was ik zo blij om, ik werd er echt gek van, hoe ik ook draaide of lag in bed, het gepiep bleef aanwezig.
Wel had ik het, zodra ik opstond, erg benauwd en moest ik veel hoesten, het gepiep is dan ook weer aanwezig.
Bij inspanning moet ik veel hoesten en er komt nu ook wat slijm mee. Ik ben snel buiten adem maar zolang ik me rustig houd gaat het goed. Trap lopen bijvoorbeeld is erg vermoeiend en wandelen is ook inspannend. Zelfs mijn stem is hees en anders.
De pijn in mijn rug en schouders is helaas toegenomen, dat zou een bijwerking van de Anastrozol kunnen zijn. Vooral de lymfeklieren in mijn oksel bij mijn geopereerde borst geven veel pijn.

Helaas begon de benauwdheid na een poosje weer toe te nemen en ook het akelige gepiep in mijn borst is weer volop aanwezig waardoor ik heel vaak moet hoesten. In bed lijkt het dan of mijn hartslag extra snel is, een naar gevoel. Doordat ik dan niet lekker slaap ben ik overdag ook veel vermoeider.
Omdat de klachten dus niet verminderden maar erger werden heb ik op dinsdag 10 februari naar de arts gebeld en werd ik onmiddellijk doorverwezen voor een bloedonderzoek en om foto's van mijn longen te laten maken.
Woensdag 11 februari kon ik bij de arts langskomen voor de uitslagen.
De uitslag van het bloedonderzoek was nog niet binnen dus hij kon niet zien of de tumorwaarden gestegen waren.
De foto's van mijn longen gaven geen ander beeld en doordat ik aangaf dat ik ook slijm opgeef is er misschien tevens een luchtweg infectie. Om alles uit te sluiten krijg ik 13 februari een CT scan van mijn neusholtes en op 19 februari een longfunctie onderzoek en afspraak bij de longarts. Daarna kan ik bij dokter Laterveer langskomen voor alle uitslagen. Ik heb echt een abonnement op het ziekenhuis momenteel.
Voor 's nachts heb ik een neusspray meegekregen die misschien wat verlichting kan brengen.

Het slechte nieuws (uitgezaaide borstkanker met nu ook metastasen in de longen). is inmiddels wat ingezonken en wat ik heel moeilijk vind is het verdriet bij mensen in mijn omgeving te zien. Iedereen leeft enorm mee en vindt het zo erg voor me. Helaas kunnen we niets aan de situatie veranderen en probeer ik zo veel mogelijk toch te genieten van dingen die ik wel kan doen.
Ik krijg nog steeds veel lieve kaartjes en berichtjes en regelmatig bezoek wat erg fijn is.
Natuurlijk ben ik enorm boos en kwaad waarom mij dit moet overkomen maar om dan maar de hele dag in bed te gaan liggen huilen en verdrietig te zijn, daar bereik ik ook niets mee.

Andere hormoontherapie

Vanmorgen was ik nerveus naar wat we vandaag te horen zouden krijgen. We gingen met z'n viertjes naar het ziekenhuis want de kinderen wilden ook graag bij het gesprek zijn.

De botscan gaf aan dat er een lichte toename was, met name een paar kleine plekjes op mijn rechterheup. In mijn bovenste nekwervels was er geen verandering te zien.

De foto van de lever gaf gelukkig aan dat daar geen uitzaaiingen zitten.
De arts had gehoopt dat de Prednison al goed aangeslagen was en ik niet meer benauwd zou zijn maar helaas was dit niet zo. Ik hoest nog veel en de rare bijgeluiden als ik ademhaal zijn ook nog aanwezig.

Voorlopig moet ik de Prednison door blijven slikken.

De CT scan van mijn longen van afgelopen vrijdag gaf aan dat er in de lymfevaten bij mijn longen uitzaaiingen zijn geconstateerd, dus uitgezaaide borstkanker met nu ook metastasen in de longen.
Op de foto's van mijn longen was dit niet te zien en werd er nog aan bronchitis gedacht.
Er zijn nu 3 mogelijkheden voor een nieuwe behandeling;

1. andere hormoontherapie

2. chemo

3. andere soort chemotherapie, waar de artsen zelf nog niet helemaal achter staan.

We spraken af dat ik zou stoppen met de Tamoxifen en ga overstappen op Anastrozol, een andere hormoontherapie. (Anastrozol is een aromatase-remmer. Het vermindert de hoeveelheid oestrogeenhormoon in de eierstokken, vetweefsel, lever en in borstkankergezwellen.)

Als binnen 2 weken blijkt dat de benauwdheid alleen maar toeneemt dan zou ik over kunnen stappen op chemotherapie.

Hier moet ik alleen nog niet aan denken; kaal worden, misselijk zijn, smaak verliezen en nog veel meer akelige bijwerkingen. Na verloop van tijd zou je dan weer kunnen terugvallen op alleen hormoontherapie.
Wel zou deze chemotherapie resultaat moeten geven qua verbetering van de benauwdheidsklachten waar in het geval van de chemo 10 jaar geleden je alleen maar zieker gemaakt werd omdat er geen klachten waren.

De X-Geva tegen botontkalking moet ik gewoon blijven gebruiken.

De levensverwachting met alleen uitzaaiingen in de botten is hoger dan nu met uitzaaiingen in de vitale delen. De arts wil alleen geen tijdslimiet geven, heel begrijpelijk en dit is natuurlijk per patiënt verschillend. Wel moeilijk om dit te horen.

Ik heb een afspraak voor over een maand om bloed te prikken, een foto van mijn bekken te laten maken en een week later bij de arts voor de uitslag.

Terug in de malle molen en toch slecht nieuws

Na de Prednison en de antibiotica kuur van een week in Florida voelde ik me een poos een stuk beter en op een gegeven moment was de hoest verdwenen en de benauwdheid een stuk minder.
Ook het rare gorgelen als ik 's nachts in bed lag was verdwenen.
Maar in de laatste week van onze vakantie kwam de benauwdheid en het vervelende hoesten helaas toch weer terug.
Eenmaal thuisgekomen stonden er direct al allerlei onderzoeken gepland.
Dinsdag 13 januari zou ik een X-Geva injectie krijgen maar de prikzuster durfde het niet aan omdat als bijwerking kortademigheid en hoesten genoemd worden. Ze was bang dat doordat ik zo aan het hoesten was, de bronchitis nog niet over was.
Om dit te checken maakte ik een afspraak bij de huisarts. Daar kon ik dinsdagmiddag terecht en hij hoorde niets vreemds aan mijn longen. Woensdag 14 januari stond er een afspraak gepland voor longfoto's in het ziekenhuis, en hij zei dat hij direct zou gaan bellen voor de uitslag en mij dit laten weten. Dan hoefde ik niet te wachten tot ik de internist zou zien op 29 januari.

In het ziekenhuis was het enorm druk en ik moest me nuchter melden om 9 uur. Eerst werden er longfoto's gemaakt en daarna werd er een echo gemaakt van mijn bovenbuik, o.a. de lever werd goed bekeken.
In de loop van de dag kreeg ik echt een griepgevoel, mijn armen en benen waren zwaar en ik had totaal geen puf om iets te doen. Ik ging lekker naar bed en kon goed slapen.
's Avonds ging ik al om half 9 opnieuw naar bed en werd een paar keer wakker. Omdat ik het bed even zat was, besloot ik even naar beneden te gaan om in een stoel wat te lezen. Maar ik was slaapdronken en viel naast mijn bed op de grond en haalde mijn arm open aan de muur. Het tafeltje wat aan het bed vast zat brak af en dit gaf een enorme knal. Tom was direct wakker natuurlijk en vroeg zich af wat ik allemaal aan het doen was.
Omdat de arts woensdag niet teruggebeld had, belde ik de assistente direct 's morgens vroeg op.
Ik had koorts gemeten en had 40.3 en voelde me vreselijk.
De arts had de foto bekeken en zei dat er geen verschil te zien was in de longfoto's ten opzichte van de foto's van juni maar dat er onderin vocht zat. Ik had zeker nog bronchitis en kreeg van hem een nieuwe antibiotica kuur en hoest bruistabletten.
De rest van de dag lag ik maar een beetje lusteloos op bed.

Vrijdag was iedereen weer aan het werk en naar school en het huis werd fijn schoongemaakt door mijn hulp. Omdat ik toch graag wilde weten of ik de X-Geva injectie weer toegediend kon krijgen belde ik naar de secretaresse van de internist om te horen of de arts weer terug was van vakantie.
Dat was hij inderdaad en ze zou met hem overleggen en hem laten kijken naar de longfoto's. Ze hoorde aan de telefoon dat ik erg benauwd was. Niet veel later belde ze terug en vroeg of ik me wilde melden bij de Spoed Eisende Hulp van het ziekenhuis om een scan te laten maken van mijn longen.
Ik belde Tom of hij in de gelegenheid was om thuis te komen want het is toch fijner als er iemand bij je is in het ziekenhuis. Hij zou wat dingen regelen en kwam eraan.
Toen ik me meldde werd de standaard vraag gesteld of we onlangs in een buitenlands ziekenhuis geweest waren. Ja, dat waren we! Ik werd eerst naar een geïsoleerde afdeling gebracht i.v.m. de MRSA bacterie. Maar toen ze hoorden dat het maar om een paar uur ging mocht ik toch naar de gewone afdeling. We kregen een kamertje aangewezen bij de eerste hulp waar weer een bed klaar stond, de zoveelste in korte tijd. Er werden me weer allerlei vragen gesteld, eerst door de ene verpleegkundige dan weer door een volgende dezelfde vragen, pff. Waar ik altijd erg boos om kan worden is de vraag of ik gerookt heb. Vooral omdat ik nog NOOIT één sigaret aangeraakt heb. Ze gaan er altijd maar direct van uit dat het door roken komt.
De verpleegster gingen eerst bloed afnemen om te testen of er ergens een ontsteking zat. Ik kreeg een vernevelaar die me meer lucht zou moeten geven maar helaas hielp dit niet.

De bloedtest gaf aan dat er geen ontsteking was en ze hadden nog even overlegd en ik kreeg nu een CT scan van de longen. Dit duurde een kwartiertje en toen gingen we weer wachten op de uitslag.
Na een half uur kwam ineens dr. Laterveer met de verpleegster, ik dacht direct oh jee! en Tom dacht oh, mooi, de arts komt zelf.
Hij vertelde dat er nu op de scan te zien was dat er ook plekjes op de longen zitten, dus uitgezaaide borstkanker met nu ook metastasen in de longen.

A.s. maandag krijg ik een botscan en dan kan ik woensdag bij hem langskomen om het behandel plan te gaan bespreken. De arts heeft dan alle uitslagen binnen.
Jullie kunnen je dus vast wel voorstellen dat dit vreselijke nieuws er behoorlijk heeft ingehakt bij ons.

Naar het ziekenhuis in Florida

Omdat ik thuis al heel lang last had van een droge hoest en dit op vakantie eigenlijk steeds maar erger werd hebben Tom en ik besloten om toch maar even langs een arts te gaan voor een check-up.
's Nachts deed ik amper een oog meer dicht door het vele hoesten en piepende geluiden die uit mijn borst omhoog kwamen.
Ik begon op een gegeven moment ook veel slijm op te geven en kreeg hierdoor een zere keel. Dit was erg vermoeiend en omdat we graag wilden weten waardoor dit nu kwam zijn we zondag 21 december samen met Nathalie naar de ER van het ziekenhuis gereden waar we direct geholpen werden.
Eerst belde Tom vanuit huis naar de SOS dienst in Nederland om te melden dat we naar het ziekenhuis wilden. Hij kreeg een referentienummer en er werd verteld naar welk ziekenhuis we konden toe gaan, dit was het Heart of Florida Regional Medical Center in Davenport.
Bij de balie moest ik mijn persoonsgegevens invullen en toen de mevrouw zag dat wij uit Nederland kwamen zei ze direct dat ze zo'n groot fan was van André Rieu. Ze had al z'n cd's en vond zijn optreden onlangs in Maastricht zo mooi.
Ik kreeg een onderzoekskamer toegewezen met een bed en na allerlei vragen te hebben beantwoord over o.a. medicijngebruik en ziekenhuishistorie werd mijn bloeddruk gemeten en werden er buisjes bloed afgenomen.
Ik kreeg een plastic buis met zuurstof in mijn neus en moest via een inhaler een poos inademen.

Als je onderzocht wordt in Amerika doen ze dit gelijk goed en ik kreeg een E.C.G. en later een X-ray van mijn longen.
Met een stokje namen ze een monster uit mijn neus om te kijken of ik griep had.
Na een hele poos kwam de arts vertellen dat ik geen vocht achter de longen had, geen griep en dat het ook geen longontsteking was maar  bronchitis. Ik zou daar allerlei medicijnen voor mee krijgen waaronder antibiotica, Prednison en hoesttabletten om de slijm op te lossen.
Maar ik moest eerst nog een uur in het ziekenhuis blijven omdat ze nu alvast antibiotica via een infuus gingen toedienen.
Tom belde intussen met onze verzekeringsmaatschappij in Nederland die de Amerikaanse verzekeringsmaatschappij ging bellen om een en ander financieel af te wikkelen. De rekening was niet mis en gelukkig hoefden we niets vooraf zelf te betalen.
Ik ben wel heel opgelucht dat ik nu weet wat het is en hoop dat alles nu snel verbeterd.
Helaas vanwege de antibiotica even geen Happy Hour voor mij maar dat is niet zo erg, als het maar over gaat.

Uitslag MRI van 1 december

Op maandag 1 december kreeg ik opnieuw een MRI van mijn rug en nek en heb ik mijn bloed laten onderzoeken.
Ik was blij dat het achter de rug was, want wat een rot herrie geeft zo'n MRI en je wordt er ook wat claustrofobisch van.
Bloedprikken is niet mijn favoriete hobby en als de verpleegster dan zegt, "oh, u bent moeilijk te prikken zeg", word ik al helemaal niet blij. Ik was opgelucht dat het toch lukte om 3 buisjes bloed te vullen.
Eerst was de vervolgafspraak bij de specialist gepland op donderdag 11 december om half 5 's middags maar dat vond ik wel spannend zo vlak voor de vakantie. Gelukkig kon ik het verzetten naar vandaag, dinsdag 9 december.

De toediening van X-Geva is een week naar voren geplaatst, dus i.p.v. om de 4 weken, nu één keer na 3 weken. Zodoende hoef ik de injectie niet zelf mee te nemen naar Amerika want ze kunnen best wel moeilijk doen over vloeistof met naalden. Dit scheelt een hoop rompslomp want het medicijn moet ook gekoeld blijven tijdens de reis.
Ik krijg nu de injectie thuis ingespoten de dag voor vertrek en zodra ik thuis ben direct de volgende.

Wat erg bizar is dat ik in februari 2004 te horen kreeg dat ik borstkanker had en mijn moeder in dat zelfde jaar in september. Na haar operatie hoefde zij geen extra behandelingen.
Zoals jullie weten heb ik dit jaar in februari het slechte nieuws te horen gekregen en nu is er onlangs geconstateerd dat mijn moeder uitzaaiingen heeft in haar oksel, heup en stuitje. Echt ongelooflijk.

Het was enorm druk in het ziekenhuis en we moesten een poos wachten tot we aan de beurt waren. Voor ons waren er 2 koppels die geen goed nieuws te horen hadden gekregen, akelig om te zien. Wat wel fijn is dat de arts ruim de tijd voor je neemt en alles duidelijk uitlegt. Dan maar wat langer wachten.
De uitslag van de bloedtest gaf aan dat de tumorwaarden ietsje gestegen zijn van 6.8 naar 7.6.
Er was in de metastasen van wervels C 2, 3, 5 en 7 lichte activiteit te zien en dat kan duiden op groeien. Door de groei verdringt de metastase het normale botweefsel en interfereert dus met de stevigheid van het bot.
Hij vroeg steeds naar mijn pijnklachten maar die zijn niet verergert en ook zonder de halskraag is de pijn niet toegenomen.
De arts wil weer een botscan (skeletscintigrafie) laten maken om daarna te overleggen met de radiotherapeut.

De laatste tijd ben ik erg snel buiten adem bij inspanning (trap lopen of wandelen) en heb al een hele poos een nare kriebelhoest. Voor de zekerheid wil hij dan ook röntgenfoto's laten maken van mijn longen plus een echo van mijn lever. Mocht er inderdaad groei plaatsvinden dan kan ik overgaan op andere medicijnen, bijvoorbeeld hormoontherapie met een soort chemo of anders een chemobehandeling. Daar moet ik nog maar even niet aan denken.

Onlangs las ik een heel herkenbaar verhaal op "borstkankervragen" zie link waarin ze schreef dat het iedere keer weer spannend is. De tijd is je beste vriend.

De volgende afspraken staan gepland voor half januari maar we gaan nu eerst een aantal weken genieten van elkaar, lekker eten, zwemmen, relaxen in de jacuzzi en de kerstsfeer met mooi weer. Waarschijnlijk zal het hoesten in een warmer klimaat ook een stuk minder worden.
De arts gaf aan dat de medische zorg in Florida heel goed is dus daar hoeven we niet over in te zitten. Als we maar voldoende verzekerd zijn want eventuele ziekenhuis kosten zijn erg hoog.

Fijne feestdagen allemaal.