Een week nadat ik begonnen was met de nieuwe medicatie sliep ik 's nachts door zonder dat ik het gevoel heb dat er iemand met me mee ademt en was het vervelende gepiep en gegorgel in mijn borst weg.
Daar was ik zo blij om, ik werd er echt gek van, hoe ik ook draaide of lag in bed, het gepiep bleef aanwezig.
Wel had ik het, zodra ik opstond, erg benauwd en moest ik veel hoesten, het gepiep is dan ook weer aanwezig.
Bij inspanning moet ik veel hoesten en er komt nu ook wat slijm mee. Ik ben snel buiten adem maar zolang ik me rustig houd gaat het goed. Trap lopen bijvoorbeeld is erg vermoeiend en wandelen is ook inspannend. Zelfs mijn stem is hees en anders.
De pijn in mijn rug en schouders is helaas toegenomen, dat zou een bijwerking van de Anastrozol kunnen zijn. Vooral de lymfeklieren in mijn oksel bij mijn geopereerde borst geven veel pijn.
Helaas begon de benauwdheid na een poosje weer toe te nemen en ook het akelige gepiep in mijn borst is weer volop aanwezig waardoor ik heel vaak moet hoesten. In bed lijkt het dan of mijn hartslag extra snel is, een naar gevoel. Doordat ik dan niet lekker slaap ben ik overdag ook veel vermoeider.
Omdat de klachten dus niet verminderden maar erger werden heb ik op dinsdag 10 februari naar de arts gebeld en werd ik onmiddellijk doorverwezen voor een bloedonderzoek en om foto's van mijn longen te laten maken.
Woensdag 11 februari kon ik bij de arts langskomen voor de uitslagen.
De uitslag van het bloedonderzoek was nog niet binnen dus hij kon niet zien of de tumorwaarden gestegen waren.
De foto's van mijn longen gaven geen ander beeld en doordat ik aangaf dat ik ook slijm opgeef is er misschien tevens een luchtweg infectie. Om alles uit te sluiten krijg ik 13 februari een CT scan van mijn neusholtes en op 19 februari een longfunctie onderzoek en afspraak bij de longarts. Daarna kan ik bij dokter Laterveer langskomen voor alle uitslagen. Ik heb echt een abonnement op het ziekenhuis momenteel.
Voor 's nachts heb ik een neusspray meegekregen die misschien wat verlichting kan brengen.
Het slechte nieuws (uitgezaaide borstkanker met nu ook metastasen in de longen). is inmiddels wat ingezonken en wat ik heel moeilijk vind is het verdriet bij mensen in mijn omgeving te zien. Iedereen leeft enorm mee en vindt het zo erg voor me. Helaas kunnen we niets aan de situatie veranderen en probeer ik zo veel mogelijk toch te genieten van dingen die ik wel kan doen.
Ik krijg nog steeds veel lieve kaartjes en berichtjes en regelmatig bezoek wat erg fijn is.
Natuurlijk ben ik enorm boos en kwaad waarom mij dit moet overkomen maar om dan maar de hele dag in bed te gaan liggen huilen en verdrietig te zijn, daar bereik ik ook niets mee.
Lieve Anita,
BeantwoordenVerwijderenWat heb ik bewondering voor je dat je ondanks alles toch nog zo positief probeert te blijven en ook dit alles met iedereen kan delen. Het verdriet van iedereen om je heen zal niet makkelijk zijn en de machteloosheid die je voelt zal je ook zeker heel boos maken. Alle begrip.
Ik wens je heel veel sterkte de aankomende weken met weer alle onderzoeken en hoop ook op betere slaaptijden voor je. Dat zal vast ook een stuk schelen.
Anita, ook hier heel veel bewondering hoe je ermee omgaat.
BeantwoordenVerwijderenTelkens weer de onderzoeken welke je moet ondergaan, het verdriet en machteloosheid..
De tegenslagen..., boosheid, snap je helemaal, het is oneerlijk!!
Heel veel sterkte voor jou en je gezin !!
Lieve Anita,
BeantwoordenVerwijderenik kan en wil me met geen mogelijkheid voorstellen hoe jij je moet voelen. Maar dat je boos bent en verdrietig ook voor de mensen om je heen lijkt me niet meer dan normaal!! Je krijgt ook zo ontzettend veel te verwerken en probeer dat maar eens een plaats te geven. Het raakt me dan ook enorm als ik lees dat je toch geniet van de dingen om je heen en zo positief alles probeert te benaderen. Heel veel respect!!
Liefs, Saskia
Lieve Anita,
BeantwoordenVerwijderenWat zal je je inderdaad boos en verdrietig voelen, terecht, maar hoe knap is het dat je toch van iedere dag de positieve momenten ziet en beleeft. Ik wens jou en je gezin heel veel sterkte toe.
Liefs en een dikke knuffel van Aggie
Hier ook bewondering lieve Anita. Wat moet dit zwaar zijn! En de mensen om je heen verdriet zien hebben maakt het nog zwaarder. Hopelijk geeft die neusspray verlichting. Sterkte alvast weer met de onderzoeken! Ps ik denk vaak aan je hier in Orlando! Liefs Cindy
BeantwoordenVerwijderentja, ik heb natuurlijk helemaal niets toe te voegen aan datgene wat al geschreven is, maar vooral wat je zelf verwoord hebt in je blog. Misschien nog het woordje RESPECT? En nee ik ga zeker niet schrijven "houd je haaks" of "houd moed", want dat zijn slechts holle frasen. Je hebt het gewoon maar te ondergaan en je doet het gewoon. En dat maakt ook dat ik met hoofdletters schrijf CHAPEAU. Dag Paula
BeantwoordenVerwijderen