Spannende uitslag.

Woensdag 18 juni had ik een afspraak bij de internist voor de uitkomsten van alle onderzoeken en ik was behoorlijk nerveus voor wat we te horen zouden krijgen.
Even in het kort wat er de laatste dagen gebeurd is:

Op dinsdag 10 juni moest ik me 's morgens melden in het ziekenhuis en werd er een nucleair goedje ingespoten die nodig was voor de botscan 's middags.
Tussendoor kon ik gewoon naar huis en werd me aangeraden extra te drinken.
Na een uur of drie wachten reden Tom en ik weer naar het ziekenhuis, die gelukkig dichtbij is, en kreeg ik de botscan. Het is best een claustrofobisch onderzoek want het apparaat komt tot ongeveer 1 cm van je neus en je moet goed stil blijven liggen.
Tom mocht er bij blijven en het hele onderzoek duurde ruim een half uur. Van mijn nek werd een extra botscan gemaakt terwijl het apparaat ook om me heen draaide.

Op vaderdag, 15 juni, zijn we gezellig met de familie een dagje naar de Efteling geweest. We hadden kaartjes met korting van AH en we hebben een leuke zonnige dag gehad. Omdat je behoorlijke afstanden moet lopen in het park had ik van te voren een rolstoel gereserveerd. Deze stond 's morgens voor me klaar en ik vond het een hele stap om erin te gaan zitten.
Maar als ik het niet gedaan had dan had ik het nooit volgehouden. De kinderen van mijn zus vonden het leuk om met me rond te rijden.
Sommige paden in het park zijn vreselijk bestraat, met kinderhoofdjes of rare tegels en dan ging ik een stukje lopen omdat het anders veel te zeer deed in mijn rug.
We hoorden een klein jongetje nog wel een leuke opmerking maken: "Pap, die mevrouw staat zomaar op uit haar rolstoel en loopt!"
Het ziet er natuurlijk ook wel extra gek uit met die kraag om.

Maandag 16 juni moest ik me al om half 9 nuchter melden in het ziekenhuis voor een echo van mijn lever, maag en schildklier.

Echografie, ook wel echoscopie genoemd, is een techniek die gebruikmaakt van geluidsgolven die zich door het lichaam verplaatsen en op grensvlakken tussen zachte en hardere structuren reflecteren. Deze techniek stelt medici onder meer in staat om organen in beeld te brengen. Zo kunnen ze zicht krijgen op de grootte, structuur en de eventuele pathologische afwijkingen ervan. 
Het geluid dat voor medische echografie wordt gebruikt heeft een zo hoge frequentie dat het voor mensen niet hoorbaar is. Dit wordt ultrasoon geluid genoemd, afgekort met "ultrageluid". Dit ultrageluid wordt in het lichaam gebracht vanuit een transducent , die bedekt tegen de huid wordt gehouden, waarbij een laag gel nodig is tussen huid en transducent omdat de geluidsgolven niet door een luchtspleet, hoe dun ook, heen komen.

Het onderzoek was zo nu en dan best pijnlijk omdat ze met het apparaatje hard op mijn ribben moest drukken om de lever te kunnen zien en ik was blij dat het onderzoek voorbij was.
Daarna werden er nog een foto's gemaakt van mijn longen en mochten we naar huis en kon ik ontbijten.

Ik ben heel blij dat er nog steeds zo veel mensen belangstelling tonen d.m.v. leuke kaartjes, mailtjes, telefoontjes en bezoek en waardeer het enorm dat iedereen zo met ons meeleeft.

Vorige week heb ik met Nathalie een stukje gefietst naar de supermarkt in de buurt. Het was al 3 maanden geleden dat ik op de fiets gezeten had en het voelde best wel weer vreemd. Ik kan natuurlijk niet goed opzij of achterom kijken dus moet wel voorzichtig zijn. Onderweg moest ik goed uitkijken voor kuilen maar gelukkig heeft mijn fiets een goede vering maar ik was erna behoorlijk moe door de inspanning.
's Nachts heb ik vaak kramp in mijn kuiten en ik verlies nog steeds veel haar. Allemaal niet zulke leuke bijwerkingen van de medicijnen.

Woensdag konden we ons gelukkig al vroeg melden in het ziekenhuis voor de uitslag en de arts zei direct dat alle uitslagen binnen waren en er geen verslechtering te zien was. De botscan is gelijk aan die van eerder dit jaar. Wel was er iets aan mijn ribbenkast te zien maar dit had met een trauma (val o.i.d.?) te maken en was geen tumor.
De wervels in mijn nek waren niet verslechterd ten opzichte van vorige keer.
Er was in mijn hals een klein kliertje te zien die ze in de gaten gingen houden, deze was nu 9 mm maar tot hij ongeveer 1 cm groot is dit nog niet verontrustend en doen ze er niets mee.
De tumorwaarden in mijn bloed zijn iets gezakt en mijn longen en lever zijn nog steeds schoon, jippie!
Ik ben zo blij met deze uitslag want ik was ontzettend zenuwachtig geweest voor wat we nu weer te horen zouden krijgen. Over 3 maanden krijg ik opnieuw een MRI van mijn nek en ruggenwervels en gaan ze nog een keer een echo van mijn hals maken.
Voor nu ben ik heel erg opgelucht en kijk er enorm naar uit om over 7 weken op vakantie te gaan naar Costa Rica.

Je kunt niet kiezen wat je overkomt, 

maar wel hoe je ermee omgaat.