Terug in de malle molen en toch slecht nieuws

Na de Prednison en de antibiotica kuur van een week in Florida voelde ik me een poos een stuk beter en op een gegeven moment was de hoest verdwenen en de benauwdheid een stuk minder.
Ook het rare gorgelen als ik 's nachts in bed lag was verdwenen.
Maar in de laatste week van onze vakantie kwam de benauwdheid en het vervelende hoesten helaas toch weer terug.
Eenmaal thuisgekomen stonden er direct al allerlei onderzoeken gepland.
Dinsdag 13 januari zou ik een X-Geva injectie krijgen maar de prikzuster durfde het niet aan omdat als bijwerking kortademigheid en hoesten genoemd worden. Ze was bang dat doordat ik zo aan het hoesten was, de bronchitis nog niet over was.
Om dit te checken maakte ik een afspraak bij de huisarts. Daar kon ik dinsdagmiddag terecht en hij hoorde niets vreemds aan mijn longen. Woensdag 14 januari stond er een afspraak gepland voor longfoto's in het ziekenhuis, en hij zei dat hij direct zou gaan bellen voor de uitslag en mij dit laten weten. Dan hoefde ik niet te wachten tot ik de internist zou zien op 29 januari.

In het ziekenhuis was het enorm druk en ik moest me nuchter melden om 9 uur. Eerst werden er longfoto's gemaakt en daarna werd er een echo gemaakt van mijn bovenbuik, o.a. de lever werd goed bekeken.
In de loop van de dag kreeg ik echt een griepgevoel, mijn armen en benen waren zwaar en ik had totaal geen puf om iets te doen. Ik ging lekker naar bed en kon goed slapen.
's Avonds ging ik al om half 9 opnieuw naar bed en werd een paar keer wakker. Omdat ik het bed even zat was, besloot ik even naar beneden te gaan om in een stoel wat te lezen. Maar ik was slaapdronken en viel naast mijn bed op de grond en haalde mijn arm open aan de muur. Het tafeltje wat aan het bed vast zat brak af en dit gaf een enorme knal. Tom was direct wakker natuurlijk en vroeg zich af wat ik allemaal aan het doen was.
Omdat de arts woensdag niet teruggebeld had, belde ik de assistente direct 's morgens vroeg op.
Ik had koorts gemeten en had 40.3 en voelde me vreselijk.
De arts had de foto bekeken en zei dat er geen verschil te zien was in de longfoto's ten opzichte van de foto's van juni maar dat er onderin vocht zat. Ik had zeker nog bronchitis en kreeg van hem een nieuwe antibiotica kuur en hoest bruistabletten.
De rest van de dag lag ik maar een beetje lusteloos op bed.

Vrijdag was iedereen weer aan het werk en naar school en het huis werd fijn schoongemaakt door mijn hulp. Omdat ik toch graag wilde weten of ik de X-Geva injectie weer toegediend kon krijgen belde ik naar de secretaresse van de internist om te horen of de arts weer terug was van vakantie.
Dat was hij inderdaad en ze zou met hem overleggen en hem laten kijken naar de longfoto's. Ze hoorde aan de telefoon dat ik erg benauwd was. Niet veel later belde ze terug en vroeg of ik me wilde melden bij de Spoed Eisende Hulp van het ziekenhuis om een scan te laten maken van mijn longen.
Ik belde Tom of hij in de gelegenheid was om thuis te komen want het is toch fijner als er iemand bij je is in het ziekenhuis. Hij zou wat dingen regelen en kwam eraan.
Toen ik me meldde werd de standaard vraag gesteld of we onlangs in een buitenlands ziekenhuis geweest waren. Ja, dat waren we! Ik werd eerst naar een geïsoleerde afdeling gebracht i.v.m. de MRSA bacterie. Maar toen ze hoorden dat het maar om een paar uur ging mocht ik toch naar de gewone afdeling. We kregen een kamertje aangewezen bij de eerste hulp waar weer een bed klaar stond, de zoveelste in korte tijd. Er werden me weer allerlei vragen gesteld, eerst door de ene verpleegkundige dan weer door een volgende dezelfde vragen, pff. Waar ik altijd erg boos om kan worden is de vraag of ik gerookt heb. Vooral omdat ik nog NOOIT één sigaret aangeraakt heb. Ze gaan er altijd maar direct van uit dat het door roken komt.
De verpleegster gingen eerst bloed afnemen om te testen of er ergens een ontsteking zat. Ik kreeg een vernevelaar die me meer lucht zou moeten geven maar helaas hielp dit niet.

De bloedtest gaf aan dat er geen ontsteking was en ze hadden nog even overlegd en ik kreeg nu een CT scan van de longen. Dit duurde een kwartiertje en toen gingen we weer wachten op de uitslag.
Na een half uur kwam ineens dr. Laterveer met de verpleegster, ik dacht direct oh jee! en Tom dacht oh, mooi, de arts komt zelf.
Hij vertelde dat er nu op de scan te zien was dat er ook plekjes op de longen zitten, dus uitgezaaide borstkanker met nu ook metastasen in de longen.

A.s. maandag krijg ik een botscan en dan kan ik woensdag bij hem langskomen om het behandel plan te gaan bespreken. De arts heeft dan alle uitslagen binnen.
Jullie kunnen je dus vast wel voorstellen dat dit vreselijke nieuws er behoorlijk heeft ingehakt bij ons.